31 december 2007

Ondertussen onderzocht Dr Messemaker Julian. Ze zag meteen de rode vlekjes (petechiën) en de enorme blauwe plek op zijn voorhoofd, die hij 2e kerstdag had opgelopen. Ze voelde ook aan zijn buik. Ze kreeg tranen in haar ogen en zei: Ik voel een opgezette lever en een opgezette milt. Ik heb slecht nieuws, ik weet voor 99 % zeker dat het leukemie is.
John heeft toen Cora gebeld op haar mobiel om het slechte nieuws te vertellen. Zij heeft toen Opa Jan en Oma Lieneke gebeld en die zijn meteen naar het Gladiolenpad gekomen en is ze naar boven gekomen om het mij te vertellen.
Het eerst wat ik zei: IK WIST HET !!!
Er is toen bloed geprikt en onderzocht. Het was ongeveer 1.15 uur toen John belde dat het zeker was.
Ik ben toen met Opa Jan en Oma Lieneke naar het ziekenhuis in Dirksland gegaan. Het was heel onwerkelijk, maar je wereld stort in. Julian lag te slapen. Ze hadden hem vocht gegeven en bloedplaatjes. Deze waren nog maar 9, vandaar dat de bloedneus niet wilde stoppen.
John en Julian zijn ’s morgens met de ambulance naar het sophia kinderziekenhuis gegaan. Opa Jan en Oma Lieneke zijn met de auto achteraan gegaan. Julian heeft toen een beenmergpuncite en er is hersenvocht afgenomen. Hij heeft ook weer trombo’s gekregen en een zak bloed.
Ik ben ’s morgens iedereen gaan bellen om het slechte nieuws te vertellen. Iedereen was erg geschrokken. Om 15.00 uur ben ik met Opa Cees en Oma Leuni naar het Sophia gegaan. We waren er net toen hij naar een andere kamer kon. We zijn toen in een rolstoel, met Julian op schoot naar boven gegaan.
Hij kreeg veel vocht toegediend om goed voorbereid te zijn op een eventuele chemokuur. Ik ben om 20.00 uur weer naar huis gegaan.
John bleef bij Julian. Het was een heel raar oud en nieuw.
John en Julian in het ziekenhuis en Mirthe en ik thuis. Oma Lieneke is blijven slapen. Ik heb een slaappil ingenomen en heb van 21.45 tot 2.30 uur geslapen.
Het vuurwerk was gelukkig voorbij toen ik wakker werd, maar de nachtmerrie ging gewoon verder.

Zondag 30 december

Mirthe was 3 dagen oud had al een paar dagen (of liever gezegd nachten) gespookt en we wilden met z'n allen vroeg naar bed om toch onze uurtjes slaap te pakken te krijgen. Mirthe lag al op bed en ik lag de hele dag al in mijn kraambed, maar was ook klaar voor de nacht.
Om 18.45 uur was John bezig Julian naar bed te brengen en opeens kreeg Julian weer een bloedneus. Na een uur was het bloeden nog steeds niet gestopt.

We hebben toen de HAP (huisartsenpost) gebeld en zijn John en Julian met opa en oma Visser naar Dirksland gegaan. John kon niet zelf rijden, want hij moest de neus van Julian steeds dichthouden met wc papier. Ik kon zelf niet mee, omdat ik net bevallen was en bij Mirthe moest blijven.



Het bleef maar bloeden en uiteindelijk hebben ze een prop in zijn neus gedaan. Het duurde erg lang voordat ze terug waren. Het was al over negen.

Julian bleef huilen, want die prop zat natuurlijk niet lekker.

Het bloeden stopte ook nog niet en nu kwam het zelfs uit zijn andere neusgat, uit zijn mond en ook uit zijn traanbuisjes kwamen rode tranen.

We hebben toen weer de HAP gebeld, want dit was niet normaal. We zouden zo teruggebeld worden door de huisarts om te kijken wat de volgende stappen zouden worden.

Ondertussen was Cora (mijn nicht en tevens kraamverzorgster, die ook nog bij ons in de straat woont) gekomen, die hadden we gebeld, want we waren toch wel ongerust.

De huisarts was nog steeds bezig en de KNO arts was bezig met een opreratie kon zijn neus niet dichtbranden. Uiteindelijk werden we, na zelf ook al weer een keer gebeld te hebben, teruggebeld en zou er een kinderarts naar Julian kijken en zijn John, Julian en zijn ouders weer naar Dirksland gegaan. Dit keer naar de kinderafdeling van het ziekenhuis.

Cora had me weer naar bed gestuurd en zij zou wachten totdat ze weer terug waren.