Zondag 22 november. Intocht sinterklaas in Stellendam

Gisteren is Sinterklaas dan in Stellendam aangekomen.
We zagen er als een berg tegen op en hadden al 2 nachten heel slecht geslapen.
Maar goed, toch de stoute schoenen aangetrokken en met Mirthe naar de intocht gegaan. Verstand op nul en net doen of je het hartstikke leuk vind en er niets aan de hand is. Voordat we naar de intocht gingen zijn we nog naar het graf bij Julian gaan kijken en hebben we een pluchen zwarte piet neergezet.
We kwamen aan bij de haven en daar werden er allemaal ballonnen uitgedeeld. Er was een ballonnenwedstrijd georganiseerd.
Gelukkig had ik dit al eerder in de krant gelezen en konden we ons er op voorbereiden, want wij denken bij ballonnen natuurlijk meteen aan Julian
Bij het zien van al die kinderen en het horen van alle sinterklaasmuziek werd het me toch even te veel en zijn de nodige tranen gevallen. Daarna was voor mij de spanning er af en konden we toch min of meer gaan genieten van Mirthe en de rest van de intocht.
Mirthe houdt in tegenstelling tot haar grote broer absoluut niet van ballonnen en wilde meteen naar "huusje" toe! Wat moet dat worden, dachten we.
Maar goed, even later toen de ballonnen waren opgelaten, had Mirthe het ook naar haar zin.
Mirthe had wel even nodig om aan al die Pieten te wennen, maar toen ze eenmaal doorhad dat ze pepernoten en "kruudneutjes" uitdeelden, vond ze ze toch wel leuk.
Nadat de sint was aangekomen zijn we richting het Oranjeplein gegaan en daarna naar het Haegse Huus. Het was voor John de 1e keer sinds de begrafenis van Julian dat hij in het Haegse Huus kwam. Ik had deze vuurdoop (gelukkig) al een keer eerder gehad.
Mirthe genoot ontzettend van alle kinderen, Pieten, muziek en Sinterklaas.
Mirthe werd helemaal enthousiast bij het zien van het paard van Sinterklaas en ze wilde het paard meteen aaien.
Eenmaal binnen had Mirthe ook al snel haar draai gevonden en deed lekker mee met de andere kinderen
Mirthe is helemaal weg van sterretjes. Pas hebben we verteld dat Julian ook een sterretje is geworden. Ze vond een klein sterretje op de grond en liet die vol trots aan zwarte Piet zien. (Heeft dit zo moeten zijn? Sterretjes horen toch bij kerst, wat deed dit sterretje dan op de grond?)
De zwarte Pieten hebben allemaal nog Tsjoe Tsjoe wah gezongen en gedanst. Mirthe kent dit al van de peutergym. Wij kennen het ook van de minidisco op Kos en in Turkije. Weer een beetje "Julian" wat terug kwam!
Na het sinterklaasfeest stonden we nog even te praten en Mirthe was al met een stroom kinderen naar de deur gelopen en daar deelden de pieten chocoladeletters uit. Mirthe had er meteen al één te pakken. Ze wist niet eens wat het was en waar kwam ze mee terug? Ja, met de letter J (hoe kan het ook anders)
Eenmaal thuisgekomen zijn er nog Pieten langsgeweest. Dit was ook erg leuk. Ze hebben allemaal een cadeautje gekregen en wilde Mirthe wel heel even op de foto met de "Wheely" Piet.
Mirthe heeft genoten van alles en was erg moe. Wij waren ook total loss van alle emoties en gemengde gevoelens, maar dit hebben we ook weer overwonnen.
Alle eerste keren zonder Julian zijn moeilijk en zo ook de intocht van sinterklaas. Al met al hebben we er toch ook van genoten.

zaterdag 14 november, Sinterklaas in Nederland

Vandaag is Sinterklaas weer in Nederland aangekomen! Meteen moest ik denken aan vorig jaar. Julian lag toen in het ziekenhuis en heb ik de schoen van Julian thuis gezet met een flesje bier voor zwarte Piet in zijn schoen.

Ik heb toen foto's gemaakt van de schoen zonder en met cadeautje en heb deze toen op de computer aan Julian in het ziekenhuis laten zien.

Hij was namelijk ongerust dat Sinterklaas niet wist dat hij in het ziekenhuis ligt. Ik heb hem toen gerustgesteld en gezegd dat ik het aan Sinterklaas zou vertellen en dat ik anders zijn cadeautje mee zou nemen naar het ziekenhuis, mocht hij het per ongeluk toch thuis gebracht hebben.
We hebben toen heel vaak de cd met sinterklaasliedjes gedraaid en Julian vroeg op een gegeven moment: " Waarom moeten die kinderen in de liedjes mee in de zak en mee naar Spanje?"

Ik vertelde toen aan hem dat dat vroeger was en dat tegenwoordig de kinderen gewoon in de bijkeuken moeten. (Dit was Julian's time out plek) "oh" zei hij en was toen gerustgesteld.
Julian was ook een tikkeltje eigenwijs. Julian zong steeds: Gooi wat in mijn "lippe lippe" tonne! (lege, lege tonne)
Toen ik zei dat het anders was antwoordde Julian: "Ik hoor lippe tonne en ik zing het zo!"
Ook heeft hij heel vaak de dvd van de club van Sinterklaas en het luisterboek van het paard van Sinterklaas gekeken en geluisterd.

Ook heeft hij op een avond met papa voor Sinterklaas gespeeld en wilde Julian cadeautjes rond gaan brengen in het ziekenhuis.

Julian vond het altijd een superfeest en verheugde zich enorm op de komst van Sinterklaas. Op 5 december is de goedheiligman en zijn pieten dan toch op de afdeling geweest.

Zo ziek als hij was; Julian heeft ontzettend genoten. Hij was alleen te zwak om zijn pakjes uit te pakken.

Pakjesavond heeft Julian op de OK en later op de IC doorgebracht.

De volgende dag wilde hij persé van de IC af en naar zijn "eigen" kamer om zijn sinterklaascadeautjes uit te pakken. Gelukkig mocht dit!
Samen met papa heeft met zijn laatste krachten de cadeautjes uitgepakt. Jammer genoeg heeft hij er nooit meer mee kunnen spelen!

Volgende week komt Sinterklaas aan in Stellendam. We hebben Mirthe inmiddels verteld van Sinterklaas. Dat het een hele lieve man is en dat hij cadeautjes mee brengt. Ook hebben we van de Pieten verteld, dat deze pepernoten uitdelen en ook cadeautjes komen brengen. Ze kan ook al de laatste woorden van ieder zinnetje van het liedje " sinterklaas kapoentje" meezingen.
We zien er als een berg tegenop om zonder Julian naar één van de favoriete feesten van Julian te gaan, maar proberen ons er voor Mirthe overheen te zetten.
We hopen in ieder geval dat Mirthe net zo gaat genieten van het Sinterklaasfeest, als haar grote broer altijd deed!

Woensdag 11 november. De 11e van de elfde

11 NOVEMBER 2008

Vorig jaar 11 november kregen we te horen dat Julian naar alle waarschijnlijkheid ook acute leukemie had gekregen en of we de volgende dag naar het ziekenhuis wilde komen voor een beenmergpunctie.
Diezelfde avond zei Julian: "Papa, ik ben bang!" Julian was bang om naar het ziekenhuis te gaan. Iets wat hij nog nooit had gezegd!
Wat zou er toen door dat koppie heen gegaan zijn?
Wist hij onbewust dat deze nacht de laatste nacht in zijn eigen bed zou zijn?
Wist hij dat hij nog maar een uur of 11 in zijn eigen bed door zou gaan brengen?
We zullen er nooit geen antwoord op krijgen, maar waarschijnlijk wist Julian al veel meer dan wij wisten!
11 NOVEMBER 2009

Vandaag is het precies 11 maanden geleden dat Julian is overleden.
Op 11 december is Julian van ons heen gegaan naar het land van "beter zijn"
11 maanden, wat is het toch hard gegaan!
11 maanden, of het de dag van gisteren is!
Ruim 11 maanden is julian ziek geweest.
Wat zijn die 11 maanden spannend geweest!
Nu 11 maanden zonder onze lieve knul.
Wat zijn die afgelopen maanden zwaar geweest!
Na 11 maanden kunnen we ook zeggen dat we ons leven weer een beetje op de rails hebben.
Maar missen doen we Julian nog ieder dag, dat zal minimaal de komende 111 jaar, 11 maanden en 11 dagen zeker nog zo blijven!!