11 december 2008 - 11 december 2013

5 jaar zonder Julian

Het is al weer 5 jaar geleden dat we afscheid genomen hebben van onze kanjer.

Soms lijkt het heel lang, soms lijkt het of het de dag van gisteren was.

Over het algemeen gaat het heel goed met ons, maar af en toe komt het gemis weer extra boven.

Het begint op het moment dat Sinterklaas weer een voet op Nederlandse bodem zet. Alle herinneringen komen dan weer boven. 

Sinterklaas was zijn favoriete feest, maar tevens ook het laatste feest dat hij heeft meegemaakt. 

En nu is het weer 11 december.....

We hebben vanmorgen eerst Mirthe en Lieke op school en peuterspeelzaal gebracht. Wij zijn daarna de bloemen gaan halen en hebben deze bij Julian gebracht.

Dit was voor de eerste keer dat we s'morgens niet meteen weggingen, vanwege de schoolplicht van Mirthe. 

We wilden haar ook niet thuishouden, want wat voor ons een beladen dag is, is voor het voor Mirthe een "gewone" woensdag.

Wij wilden ook niet thuis gaan zitten wachten tot we de meisjes op konden halen en zijn we maar even naar Hellevoetsluis geweest om te winkelen.

Nadat we de meisjes van school hebben gehaald en bij Julian zijn geweest, zijn we naar Spijkenisse gereden, waar we bij de Mac Donalds hebben gegeten.

Daarna zijn we naar Miniworld geweest in Rotterdam. Wij zijn daar ook weleens met Julian geweest. Dit was destijds het laatste uitstapje met z'n vieren voordat hij werd opgenomen in het ziekenhuis.

De meiden vonden het erg leuk! 

Later zijn we nog door Rotterdam gereden om de diverse gebouwen in het echt te bekijken.

Het was al met al een gezellige dag.

We willen dat de meisjes op deze manier positieve herinneringen overhouden aan hun overleden broer.

30 september.... een datum om nooit meer te vergeten!

Al weer 9 jaar zou Julian zijn geworden. Wat gaat de tijd toch snel!
Hoe zou het geweest zijn als hij nog bij ons zou zijn geweest?
Zou hij in  groep 4 of 5 gezeten hebben? Zou hij op voetbal gezeten hebben?
Allemaal vragen waar we nooit geen antwoord op zullen krijgen!

Afgelopen zaterdag zei Mirthe ineens: "Ik wil zelf bloemen maken voor Julian" als hij jarig is.
Nou dat vond ik prima. Dus zaten we zaterdagmorgen om 8.45 uur al aan de knutseltafel....
Het resultaat is erg leuk geworden. Ze wilde de bloemen vandaag ook zelf brengen en wilde ook niet wachten tot dat ze uit school kwam, maar wilde nog voor schooltijd naar haar grote broer om haar zelfgemaakte bloemetjes neer te zetten.

Zelf hebben we weer een bloementaartje neergezet met 9 roosjes erin....

Lieke wilde graag nog kastanjes bij Julian neerleggen, dus zijn we vanmorgen vroeg ook al op kastanje jacht geweest. Gelukkig zijn er een aantal kastanjebomen op de begraafplaats en hadden we al snel 9 kastanjes gevonden..
Ze stelde ook steeds meer vragen, de afgelopen dagen.
Zo hebben we verteld dat Julian een sterretje is geworden en hoog in de lucht is...
Tja, dit vatte ze nogal letterlijk op, want toen we zeiden dat we naar Julian gingen, zei ze:
"Als hij dan niet meer in Julians bos is (er staan nogal wat bomen op de begraafplaats en zij vindt dat het een bos is) , wat moeten we er dan gaan doen?"
En ja, dus toen maar geprobeerd om uit te leggen dat Julian daar ook nog is.....
Pffff, het valt niet mee om een logische verklaring te geven.

Vandaag zijn we voor het eerst een groot gedeelte van de dag thuis geweest. Mirthe moest naar school en konden we er niet de hele dag op uit, zoals we traditiegetrouw ieder jaar deden....
Lieke is naar de peuterspeelzaal geweest en wij waren gewoon thuis.
John heeft wat administratie gedaan en ik heb nog een poosje geleerd, al kon ik mijn hoofd er niet echt bijhouden.
Vanmiddag had ik nog werkoverleg en vond ik het wel fijn om even met mijn hoofd ergens anders te zijn.

Nadat Mirthe uit school kwam, zijn we naar Port Zelande gegaan en hebben daar heerlijk gezwommen.
Mirthe heeft weer zonder bandjes gezwommen, wat hartstikke goed ging. (nu maar hopen dat ze snel mag afzwemmen en haar diploma haalt)
Ook Lieke heeft heerlijk gezwommen en vond de wildwaterbaan superleuk!
Na het zwemmen zijn we (hoe kan het ook anders dan het lievelingseten van Julian) patat met een fricandel gaan eten.
Het was gezellig en toch nog iets leuks gedaan ter ere van de geboortedag van Julian.

We willen dan ook iedereen bedanken voor alle berichtjes, kaarten en bloemen die we hebben gekregen.
Medeleven is ontzettend fijn! Dat doet een mens goed.....

30 september

September...

De maanden van het jaar…

Iedere keer verbaas ik me er weer over dat juist in de maanden september en december het verlies van Julian bij mij zwaarder valt dan in de overige maanden.

30 september is de dag dat Julian in 2004 geboren is en 11 december is de dag dat Julian in 2008 overleden is.

Eigenlijk slaat het naar mijn idee helemaal nergens op, want waarom zou je iemand in september meer missen, dan in maart of juni?

Het gemis is toch altijd aanwezig?

En niet alleen in september, maar ook in alle andere maanden van het jaar.

Maar wat mijn verstand heeft bedacht, komt nog niet overeen met mijn gevoelens.

Zodra september even onderweg is,  merk ik dat ik wat prikkelbaar wordt.

Ik kan dan niet zoveel hebben van de meisjes. Ik slaap dan ook wat slechter en denk ik veel vaker aan Julian.  Mijn energie laat me weer wat meer in de steek. Ik moet mezelf verplichten om vaker te gaan wandelen of sporten, want dan voel ik me vaak ook beter.

Ik heb deze maand al 2 keer over onze kanjer gedroomd, terwijl het in de afgelopen jaren alles bij elkaar misschien 6 of 7 keer is voorgekomen.  Maar waarom uitgerekend 2x deze maand?

De septembermaand……

Ook kan ik zomaar ineens in huilen uitbarsten, als ik een liedje hoor op de radio of als ik in de auto naar muziek luister en er ineens weer allerlei herinneringen boven komen. Ook dit heb ik eigenlijk nooit  in februari of april, maar alleen in september of december.

Het hele jaar kan ik uren aan Julian denken of over hem praten, zonder dat het me veel moeite kost.

Uit ervaring weet ik intussen, dat zodra oktober of januari weer is begonnen,  mijn humeur ook ineens weer een stuk beter wordt.

Het is erg raar, maar toch waar; die moeilijke maanden in het jaar!

Tijd heelt alle wonden, maar af en toe moet er toch nog een pleister geplakt worden.....

De laatste maanden ging het zo ontzettend goed. Ik ben in februari begonnen met de opleiding voor doktersassistente. Ik heb het supergoed naar mijn zin, zowel op school als op mijn stage.
Het leren gaat goed en ik heb voor de eerste 2 toetsen allebei een 7.8 gehaald. In totaal krijgen we 8 toetsen en als ik 6 van de 8 toetsen voldoende heb, dan heb ik mijn theoriegedeelte gehaald.
Er volgen ook dan nog praktijk examens voordat ik daadwerkelijk mijn diploma op zak heb.
Hoewel ik het erg druk heb, ben ik wel ontzettend blij dat ik de stap genomen heb om deze opleiding te gaan doen.

De laatste maanden heb ik me dan ook volledig op mijn studie gestort en heb ik voor de rest alles opzij gezet.
Zo ook Julian.......
Natuurlijk denk ik nog steeds iedere dag aan onze lieve knul, maar schakelde mijn gevoel denk ik onbewust een beetje uit.
Ik was alleen maar met mijn studie bezig en verder dacht ik nergens aan, totdat we vorige week op vakantie gingen.
Even niet studeren, even weer tijd besteden aan ons gezin. Een boek lezen, i.p.v.  allerlei medische termen. Tja, ik heb die dagen mijn boek over Julian uitgelezen. Ik was er al eerder aan begonnen, maar weer mee gestopt, maar nu was het dan zover dat ik het helemaal gelezen heb.
Uiteraard kwamen alle herinneringen weer boven en ook allerlei cruciale data kwamen weer voorbij.

En zo kwamen we afgelopen maandag ook weer bij 6 mei. 6 mei 2008 zullen we nooit meer vergeten
Het was de dag dat Julian heel kritiek op de IC aan de beademing. Er werd toen gevreesd voor zijn leven. Wonder boven wonder kwam hij hier toen weer bovenop.

Gisteren zijn we voor Lieke een nieuwe kamer gaan kopen. 6 jaar geleden liepen we met peuter Julian in deze winkel en kochten we een nieuwe kamer voor hem. Niet wetende dat hij er maar een klein 1.5 jaar in zou slapen.
Dezelfde verkoopster die ons toen geholpen heeft, hielp ons nu ook weer. Ze zei dat het zo leuk was om 2 meisjes te hebben, maar dat een jongetje ook wel erg leuk was.
Tja, toen hebben we haar maar verteld dat we weten hoe leuk een jongetje in het gezin ook kan zijn.
Ze schrok enorm toen we het verhaal vertelden. Ze kreeg er kippenvel van.
Zelfs de kamer van Julian (nu van Mirthe) stond ook nog in de zaak. Ook hier kwamen de nodige herinneringen weer boven.

En dan komt moederdag weer in zicht!
Pffff, wat eigenlijk een leuke dag moet zijn, is nu zo ontzettend dubbel.
Enerzijds erg leuk dat je moeder mag zijn van 3 kinderen. Lief dat de meisjes met hun zelfgemaakte cadeautjes aan je bed staan, maar zo moeilijk dat het kind dat je tot moeder heeft gemaakt er niet meer bij is.
Het liefst zou ik me een dag verstoppen met mijn hoofd onder de dekens, maar dat kun je nu eenmaal niet maken tegenover de meisjes.
Dus zal ik zondag mijn grootste glimlach opzetten, terwijl mijn hart ook stiekem wel hard huilt....

Gelukkig gaat het over het algemeen alles goed, maar soms komt het gemis ineens weer heel sterk bovendrijven.
De laatste week komt weer alles boven en besef ik nu pas weer echt wat voor heerlijk mannetje we moeten missen.......

4 jaar, 2 maanden en 11 dagen

Vanaf vandaag zal Julian langer bij ons vandaan zijn, dan dat hij bij ons is geweest.
Julian is 1533 dagen oud geworden, oftewel 4 jaar, 2 maanden en 11 dagen.
Vandaag is het 1533 dagen, oftewel 4 jaar, 2 maanden en 11 dagen geleden dat onze kleine held de strijd verloren heeft.

Het is een hele vreemde gewaarwording. Het is soms net of we alsmaar verder van hem vandaan staan. Wat in zekere zin ook zo is, gezien de tijd die maar doorgaat.

Ik ben deze week begonnen om het boek in z'n geheel te lezen. Als ik het dan zo weer teruglees, is het net of we weer jaren terug zijn in de tijd, omdat alle herinneringen weer boven komen.
Dan lijkt het weer of het de dag van gisteren is.
Wat is tijd eigenlijk een onaantastbaar begrip!

Een Nieuw Jaar..... een Nieuw Begin....

Het nieuwe jaar is al weer even begonnen, dus de hoogste tijd voor weer een stukje schrijfwerk.

De decembermaand is gelukkig weer voorbij!

Het is een maand van hoogte- en dieptepunten. Het is zo dubbel allemaal. 

Het overlijden van Julian, de begrafenis en de dag dat de leukemie werd ontdekt op respectievelijk  11 dec, 16 dec en 31 dec en dan tussendoor ook nog sinterklaas, kerst en de verjaardag van Mirthe vieren.

Dit is al het 5e jaar dat Julian niet meer bij ons is. 2009, 2010, 2011, 2012 en nu ook 2013 zonder ons lieve mannetje.

Over een tijdje is het ook nog eens zover dat Julian al langer bij ons vandaan is, dan dat hij bij ons is geweest. Julian is 1533 dagen oud geworden en vanaf 21 februari is Julian 1533 bij ons vandaan.

Heel erg raar is dat..... Het lijkt wel of hij zo steeds verder van ons vandaan komt te staan, terwijl je alle herinneringen zo levendig mogelijk wilt houden.

Dit alles gaat ons allemaal niet in de koude kleren zitten en is dan ook ontzettend vermoeiend.

De energie laat ons dan ook regelmatig ontzettend in de steek.

Maar goed, een nieuw jaar en dus ook nieuwe voornemens.... 

Allereerst ga ik weer aan mijn overtollige kilo's werken, wat hopelijk ook bijdraagt aan het verkrijgen van meer energie.

En die energie kan ik dan weer goed gebruiken om mijn studie met goed gevolg te volbrengen.

Ik ga namelijk in februari starten met de opleiding voor doktersassistente. 

Sinds de ziekteperiode van Julian, trekt de medische wereld me enorm. Het medisch personeel is destijds zo goed voor ons geweest, dat ik graag mijn steentje bij wil gaan dragen om patiënten ook zo goed mogelijk te helpen en te woord te staan.

Het zal heel pittig zijn om één dag per week naar school te gaan en 2 dagen stage te lopen.

Vervolgens ook nog huiswerk te maken en mijn gezin draaiend te houden.

Maar goed, ik heb er ontzettend veel zin in en tenslotte hebben we voor hetere vuren gestaan en zou dit toch ook moeten gaan lukken.

Op naar een nieuwe carrière als doktersassistente!