Vrijdag 31 december 2010; De laatste dag van het jaar 2010

Weer een jaar voorbij......
Waar blijft de tijd........

3 jaar geleden hebben Julian en John oud en nieuw doorgebracht in het Sophia Kinderziekenhuis.
De nachtmerrie was toen net begonnen. Als ik weer terugdenk aan die dagen, komen de zenuwen en tranen weer boven.
Waarom moest Julian ziek worden? Zo'n onschuldig kind......
Die eerste weken lag er constant een baksteen op mijn maag van de zenuwen.
Wat een rollercoaster van hoogte- en dieptepunten.
Eerst ontzettend blij met de geboorte van Mirthe en een paar dagen later heeft je oudste kind ineens een levensbedreigende ziekte.

Ik ben dit jaar de hele maand december eigenlijk heel goed doorgekomen. Op 11 december hebben we ondanks alles toch een leuke dag gehad.
Op 16 december (dag van de begrafenis) ben ik maar gaan shoppen. Daar knapt een mens altijd van op!(je portemonnee niet, maar goed; dat mag de pret niet drukken)
Met de kerst lekker een weekje naar Centerparcs, wat ook heel gezellig was.
Daarna Mirthe d'r verjaardag gevierd. Ze heeft een hele leuke dag gehad.

En dan nu........  31 december 2010...... de laatste dag van het jaar....
Wat is het gemis nu ontzettend groot!!!

Wat had ik graag kerst en Oud & Nieuw 2008 in Leiden doorgebracht. Een teken dat Julian toch de 2e beenmergtransplantatie kon ondergaan. Een nieuwe kans op genezing.....

Wat hadden we graag Oud & Nieuw 2009 met z'n 4 willen vieren. Hopend dat de beenmergtransplantatie goed geslaagd zou zijn en Julian heel hard op weg was naar een gezonde toekomst

En dan nu Oud & Nieuw 2010......
Ondanks het gemis van Julian is 2010 toch een mooi jaar geweest met als hoogtepunt de geboorte van Lieke op 18 juli.
Wat hadden we graag de jaarwisseling met z'n vijven doorgebracht.
Wat zou Julian trots geweest zijn op zijn zusjes. Ik weet wel dat hij nu ook blij is met zijn lieve zusjes, maar in levende lijve zou dit zeker ook zo zijn geweest. Als je zag hoe stapelgek Julian op Mirthe was.....

Vanmorgen zei ik tegen Mirthe dat mama een beetje verdrietig was omdat ik Julian zo miste.
"oke", zei ze. (dit is tegenwoordig een soort stopwoordje van haar)
Ik zei tegen haar: "Wat zou het toch fijn geweest zijn als Julian nu ook met ons mee kon kleien.
"NEE" riep Mirthe. "Julian mag niet met mijn klei spelen!"
(Tja.....speelgoed delen vindt ze nog steeds moeilijk)
Even later zei ze; "Julian zou bij ons moeten blijven wonen."
"Ja" antwoordde ik, "dat zou toch fijn zijn."
Ik zei toen dat Julian wel heel erg trots op Mirthe en Lieke is, waarop Mirte antwoordde: "Julian is ook trots op mama!"
Dat vond ik wel onzettend lief van haar en gaf me wel even een oppepper, maar toch blijft het onbestemde gevoel een beetje doorzeuren.
En ik nog 2 dagen geleden zo'n positief stukje schrijven over hoe je met het gemis moet omgaan.
Van dit goede voorbeeld is momenteel niet veel meer over.
Hopelijk lukt het in het nieuwe jaar weer om positief te blijven!!!

Ik wens iedereen in ieder geval een goed, mooi, liefdevol en bovenal een gezond 2011!!!

29 december 2007 - 29 december 2010; In 2007 was geluk nog heel gewoon

Op 27 december 2007 is Mirthe geboren. Wat was het een feest!
Eerst een lieve zoon en dan een gezonde dochter. Wat wil een mens nog meer?
We dachten op dat moment dat het grote genieten met ons gezin kon gaan beginnen.
Het was echter niet het geval. We wisten toen op 29 december nog niet dat dit de laatste dag van ons "normale" leventje zou zijn.
Nu denk ik terug aan 29 december 2007. De laatste dag dat voor ons geluk heel gewoon was.
Een dag later is het balletje, of zeg maar gerust hele grote bal gaan rollen.
In de nacht van 30 op 31 december is de leukemie bij Julian ontdekt.
Onze wereld stortte op dat moment volledig in!!!
Alle onzekerheden en ellende die we hebben meegemaakt, heeft ons heel goed doen beseffen dat geluk helemaal niet gewoon is en dat je moet genieten van alle mooie dingen in het leven.
Positief zijn..... positief blijven..... en de moed niet opgeven.

Ik kwam nog een mooie tekst tegen, waarvan ik probeer om op deze manier voor mezelf, voor elkaar en voor de meisjes door te kunnen gaan:

Je kan huilen omdat hij er niet meer is,

of je kan lachen omdat hij geleefd heeft.

Je kan je ogen sluiten en bidden dat hij terugkomt,

of je kan je ogen openen en zien wat hij achtergelaten heeft.

Je hart kan leeg zijn omdat je hem niet meer zal zien,

of je hart kan vol zijn van de tijd die je met hem hebt gedeeld.

Je kan je blijven herinneren dat hij dood is,

of je kan blij zijn met de herinneringen aan hem.

Je kan doen wat hij graag wilde;

Lachen

Je ogen laten stralen

Liefhebben

En verder gaan!!

Een paar weken geleden hebben we ook nog 3 lichtjes voor Sophia gekocht en je kon je lichtjes terug zoeken op de site:

Sneeuwpret

Zaterdag 11 december; De invulling van de herdenkingsdag van Julian

Tja, wat ga je doen op de sterfdag van Julian. Het is absoluut geen "normale" dag. Het is een dag vol herinneringen en emoties.
We wilden deze dag zeker niet onopgemerkt voorbij laten gaan. De afgelopen dagen kwamen alle herinneringen aan de laatste dagen weer boven.
De laatste woorden die Julian tegen ons gezegd heeft, ("Gaan jullie nou maar, tot zo!") zullen we nooit meer vergeten en staan voor altijd in ons geheugen gegrift.

We hebben weer een mooi bloemstuk laten maken voor op Julian z'n grafje. Ik had ook 2 kikaberen gekocht en die heeft Mirthe namens haarzelf en Lieke neergezet.

Nadat we bij Julian geweest waren zijn we weer richting Rotterdam vertrokken, richting het Sophia Kinderziekenhuis.

We wilden graag naar  het Stiltecentrum in het ziekenhuis gaan. Ik had een gedicht gemaakt met een foto van Julian en die wilden we graag in het herdenkingsschrift plakken.

In deze ruimte ligt een schrift, waar een ieder die er behoefte aan heeft, iets in kan schrijven/plakken.
Ook liggen alle boeken met herdenkingskaartjes van overleden kinderen in het stiltecentrum.
We hebben het boek opgezocht van de overleden kinderen in de 2e helft van 2008. (Helaas zijn er heel veel boeken) We gingen het doorbladeren en we kwamen allerlei foto's, plaatjes, handafdrukken, voetafdrukjes tegen. Mirthe vond het reuze interessant allemaal.
Nadat we de foto + tekst van Julian hadden gevonden en gelezen hadden, hebben we het album weer dicht gedaan.
"Dat was een leuk boek!," riep Mirthe uit
Het is maar goed dat ze niet weet wat voor ellende er allemaal achter die boeken schuilt.
We moesten er eigenlijk wel een beetje om lachen. De onbevangenheid hoe Mirthe dit allemaal beleefd, al gaat ze wel steeds meer in de gaten krijgen.
Pas vroeg ze: "Mama, Lieke blijft toch wel bij ons wonen?" Ze heeft dus toch wel in de gaten dat het niet allemaal vanzelfsprekend is en dat er toch wel iets ergs is gebeurd.
Nadat we nog een kaarsje hadden aangestoken in het Stiltecentrum, zijn we in de hal van het ziekenhuis nog een broodje gaan eten. Mirthe heeft zelfs een heel croissantje op, terwijl ze in de auto ook al snoepjes en chips gegeten had.

Na ons bezoekje aan het Sophia, zijn we naar Zoetermeer gegaan, naar Cees en Cora. Ze hadden ons uitgenodigd om te komen. We waren dit al een hele tijd van plan en iedere keer kwam er niet van.
Op een gegeven moment gingen we een datum prikken en kwamen we op 11 december uit.
Ze zeiden: "Komen jullie maar gezellig hier naar toe, dan hebben jullie wat afleiding op deze moeilijke dag.
Ze hadden ook voorgesteld om te gaan skieën in Snowworld, wat ook in Zoetermeer is.
Als je mij een half jaar geleden gezegd had, dat we zouden gaan skieën op de dag dat Julian is overleden, had ik je voor gek verklaard.
Op de geboortedag van Julian vinden we het wel gepast om als gezin iets leuks te gaan doen, maar op zo'n trieste dag, vond ik dat nooit een goed idee.
Maar goed, een mens kan veranderen en we vonden het toch wel een heel goed idee en zeker een goede afleiding.
Dus gepakt en bezakt, kwamen we bij hen aan. Nadat we lekkere soep gegeten hadden zijn we dan richting skibaan gegaan.
We hadden gevraagd wat de kleinste maat skischoenen was, zodat Mirthe eventueel ook zou kunnen gaan skieën. De kleinste maat skischoenen is 25/26 en laat Mirthe nu maat 25 hebben!
We besloten om skischoenen en ski's voor haar te huren. Dit was een complete verrassing voor haar, want wij hadden tegen haar gezegd dat ze in de sneeuw mocht spelen en zelf wilde ze dan "kerstballen" gooien.
De kleine ski's voor Mirthe waren 80 cm en hebben we ze op de ski's gezet.

In de eerste intantie vond het het allemaal wel vreemd en nadat ze een keer met papa van de babyhelling was afgeweest, wilde ze ze uit en gaan spelen.
Even later kwam Cees aan en riep tegen Mirthe: "Ga je mee skieën?" En jawel hoor, ze deed de ski's weer aan.
Nu vond Mirthe het hartstikke leuk en op een gegeven moment ging ze "alleen" naar boven. (niemand hoefde haar vast te houden) Gieren van de pret, kwam ze iedere keer samen met Cees naar beneden.

Op een gegeven moment werd ze alleen heel licht aan haar jas vastgehouden en dacht Mirthe dat ze helemaal alleen naar beneden ging. Ze deed zelfs haar handjes op haar knietjes, toen ze naar beneden ging.

Later is ze ook nog met papa en mama gaan skieën. Ook dit  vond ze leuk! Ze wilde dan ook niet meer stoppen en zei tegen John: "Ik wil daar naar boven!" Ze bedoelde de gewone piste.
We hebben haar gezegd dat ze hier nu nog te klein voor was en dat ze de volgende keer wel helemaal naar boven mag. Wij dachten bij ons zelf, dan ben je weer een jaar ouder, want om nu een 2-jarige (dat is ze uiteindelijk nog steeds, hoewel ze bijna 3 is) helemaal naar boven te laten gaan, vonden we wel een beetje ver gaan.
Maar goed, zij (en wij ook) hebben in ieder geval genoten van het ski avontuur!!
Daarna hebben we nog genoten van een heerlijk 3 gangen diner en al met al was het een heel geslaagde dag.

11 december 2008 - 11 december 2010

1051200 minuten......17520 uren......730 dagen......108 weken......24 maanden......2 jaar......
leven we nu zonder onze lieve Julian.
Het is soms nog steeds niet te bevatten dat Julian er niet meer is.

Waarom kreeg onze knul die vreselijke ziekte?
Waarom kon Julian niet beter worden?
Waarom moest dit lieve mannetje de strijd tegen deze rotziekte verliezen?
Waarom mocht hij niet in ons gezin opgroeien, samen met zijn zusjes?
Waarom????????????????????????????
Tja, daar heeft niemand antwoord op. We zullen het antwoord ook nooit krijgen.

We hebben geen keus en we moeten door met ons leven. Voor onszelf, voor elkaar en voor de 2 kleine meisjes.
Alleen zal er altijd een donker randje om ons bestaan blijven. Het verlies van je kind heeft zo'n impact op je leven, dat het altijd als rode draad door je leven zal blijven lopen, bij alles wat je doet.

Al is het maar bij het zien van de lege bedjes als Mirthe en Lieke uit logeren zijn. Dan kom je thuis en als je dan het lege bed op Mirthe d'r kamer (voorheen de kamer van Julian) ziet, lopen de rillingen over je lijf. Dat lege bed is bijna niet om aan te zien. Die kamer heeft ruim een jaar leeg gestaan.......

Ook gaat Mirthe qua doen en laten steeds meer op Julian lijken. Bij bepaalde geluidjes of klanken in haar stem is het of je Julian hoort.
Bij Lieke is het juist haar uiterlijk, die ons vaak aan Julian doet denken.
Het is op zich wel fijn om dit soort dingen van Julian terug te zien. Zo blijft de herinnering aan ons lieve ventje levend!
We zullen hem nooit vergeten, maar soms denk ik bij mezelf: "Oh ja, das waar; dat deed Julian precies hetzelfde!"
Het zijn soms hele kleine dingetjes, die je dan toch vergeet, maar gelukkig meteen ook weer boven komen als je het weer ziet of hoort.
Ook is het heel raar dat Mirthe zo zachtjes aan de leeftijd van Julian gaat krijgen, die Julian had, toen hij ziek werd. Over zo'n 15 maanden zal zij ouder zijn dan dat Julian is geworden.


Julian is nu al bijna de helft van zijn leventje al niet meer bij ons. Van de 4 jaar die hij is geworden is hij al 2 jaar niet meer bij ons.
Nog ruim 2 jaar erbij en hij zal dan al langer bij ons weg zijn, dan dat we hem bij ons gehad hebben.
Wat gaat de tijd toch ontzettend snel!

In het eerste jaar leef je nog op de automatische piloot en gaat er heel veel langs je heen.
Je leeft in zo'n hele andere wereld, dat je soms niet eens in de gaten hebt, wat er om je heen gebeurd.
Zelfs nu heb ik vaak nog moeite om dingen te onthouden, omdat je simpelweg je hoofd er niet bij kunt houden.
Het is al zo vaak gebeurd dat iemand zei: "Dat heb ik verteld, hoor!" Terwijl het voor mij dan echt nieuw is!"

Tja.... en dan dat tweede jaar....
Als je het eerst jaar maar gehad hebt, wordt er dan gezegd......
Vaak hoor je dat het 2e jaar wel makkelijker is.
Het is moeilijk om hier een bevestigend antwoord op te geven.
Het gemis is zeker niet minder geworden en lijkt zelfs meer te worden.

Ook komt ineens vaker het besef bovendrijven:  "Julian komt echt nooit meer terug!"
Dat komt dan wel keihard aan en kwam er soms ook een soort "paniekgevoel" naar boven:
"Hoe moeten we toch zonder hem verder leven?"

We merkten gelukkig wel dat de periode tussen de "dipdagen" wel steeds groter wordt.
Er gaan soms weken voorbij dat het gewoon goed gaat. Natuurlijk denk je iedere dag meerder keren aan Julian, maar dat zijn ook vaak mooie herinneringen die boven komen.
Al lijkt het wel of de dagen dat we het moeilijk hebben, veel zwaarder zijn.
Dit komt denk ik doordat we nu ook veel meer genieten van de mooie dingen en het daardoor lijkt of je dips heviger zijn, omdat de verschillen tussen goede en een slechte dagen nu veel groter zijn.

Maar gelukkig, kunnen we over het algemeen  wel zeggen dat het goed met ons gaat.
We leren langzamerhand leven met het gemis van Julian.
We kunnen van Mirthe en Lieke weer genieten. Zij brengen ook de nodige gezelligheid met zich mee.
Met hen beleven we ook weer de mooie momenten van het leven.
Julian zal voor altijd in ons hart blijven. De herinneringen zullen we koesteren en uiteraard zullen we hem nooit vergeten!!