Vrijdag 23 april; bezoek aan Leiden

Ik was pas geleden op zoek naar een standaard voor het hemeltje voor bij het ledikantje van de baby.
Ik ben toen op marktplaats gaan speuren en vond er één in Leiden.
Aangezien we het wel leuk vonden om weer een keer naar Leiden te gaan en dit een mooie gelegenheid zou zijn om de stad weer een keer te gaan bezoeken, zijn we dan zelf de standaard op gaan halen i.p.v dat ze hem op zouden sturen.
Zo konden we nog een beetje shoppen en de bekende plekken weer opzoeken.
We hebben tenslotte 7 weken gelogeerd in het Ronald MC Donaldhuis toen Julian in het LUMC lag voor de beenmergtransplantatie.
We hadden Mirthe verteld dat we naar Leiden zouden gaan. We hadden haar verteld dat we in het RMD Huis hebben geslapen toen ze nog een klein babietje was. Ze kon het meteen goed uitspreken. Julian had het altijd over "Jeiden", want hij kon de "L" niet goed zeggen.

We wilden eerst bij het RMD huis parkeren en vanuit daar naar het centrum gaan.
Het was wel vreemd om die straat weer in te rijden en "ons" huis weer te zien.
Aangezien er geen plaats was, zijn we weer terug gereden naar het LUMC om in de parkeergarage van het ziekenhuis te parkeren.
We stonden op 8 hoog, daar hadden we nog nooit gestaan. Wel vaak op 7 of 9, want het was altijd al druk als we op controle kwamen.
We deden weer hetzelfde ritueel als met Julian. Dit keer mama en Mirthe met de lift naar beneden en papa ging met de trap, zodat hij een sigaretje kon roken.
Daar liepen we dan weer richting ziekenhuis.
Het was een hele vreemde gewaarwording en tegelijkertijd was het heel vertrouwd.
Het was al bijna 1,5 jaar geleden dat we voor het laatst in het ziekenhuis zijn geweest.

We zijn toen doorgelopen richting centrum. We kwamen allerlei bekende plekken tegen. Het tunneltje wat onder het spoor doorloopt om naar het centrum te gaan. Het kruidvat, de Aldi en Super de Boer, waar we regelmatig kwamen.

Ook kwamen we langs de beruchte ijssalon, waar we regelmatig een ijsje gingen halen. Ook kwamen we langs de diverse terrasjes en restaurants waar we een keer hadden gegeten.

Er kwamen weer veel herinneringen boven, maar het was wel leuk om hier weer rond te lopen.

Net of je weer bijna 2 jaar terug in de tijd was. Met als enige vreselijk(e) grote verschil dat Julian er niet bij was en ook niet in het ziekenhuis lag.

Het weer was zelfs hetzelfde als toen.
De tijd dat we in Leiden zaten was het heel vaak heel mooi weer. Het was in 2008 een heel mooi voorjaar.

Zelfs de diverse oranjespullen waren ook weer in de winkels te vinden voor het komende WK.

Ten tijde van de transplantatie van Julian was het EK van 2008 in volle gang en lagen er ook overal oranjespullen.

We hebben nog een broodje gehaald bij een bakker op de hoek van de Haarlemmerstraat. Dit deden we met Julian ook weleens als hij een bloedtransfusie nodig had en we een paar uur moesten wachten op het bloed.

We gingen dan vaak even een rondje doen naar de treinen en een broodje halen.

We hebben nog een beetje gewinkeld en zijn toen weer via het CS weer teruggelopen richting auto.

Daar zagen we ook de lunchroom waar we regelmatig tussen de middag allerlei sandwiches haalden om in de tuin van het RMD huis op te eten.

Ook de loempiakar stond nog steeds voor het ziekenhuis, waar ik regelmatig na het wisselen van de wacht bij Julian even een loempia haalde. Het was dan al tegen half 6 en we aten vaak pas om een uur of 8.

Ook de grote hoeveelheid fietsen in de hele stad zijn nog steeds hetzelfde. Er zijn volgens mij meer fietsen dan mensen in Leiden. Overal zie je fietsen, fietsen en nog eens fietsen.

Voor we naar de auto gingen hebben we nog even een sanitaire stop gehouden in de hal van het ziekenhuis.

Het was raar om weer door de grote draaideuren naar binnen te gaan.

We hadden allebei niet de behoefte om nog even naar de afdeling te gaan. Ze zijn tijdens de opname altijd heel goed voor ons geweest, maar uiteindelijk voelen we ons meer thuis in het Sophia als in het LUMC.

We zijn dan ook niet meer naar de 6e verdieping gegaan om op de flow te gaan kijken.

Mirthe was op dat moment heel hard aan een middagdutje toe en viel in de auto meteen in slaap.Ze weet dan ook niet dat we nog om de standaard voor het hemeltje zijn geweest, wat het eigenlijke doel was van onze expeditie...............

Julian

Glitters aan uw foto's toevoegen

Julian

Hoe bedoel je broer en zus!!

Zoek de verschillen..................

Vrijdag 16 april; nog 100 dagen.......

Zwanger zijn is nog nooit mijn hobby geweest.
Ik zou veel liever gehad hebben dat baby's gewoon uit de bloemkool komen of door de ooievaar gebracht zouden worden.

Natuurlijk is het heerlijk om zo'n kleintje te voelen spartelen in mijn buik en ik kijk heel erg naar het moment uit dat we ons kleine hummel in onze armen kunnen sluiten.
Maar die kwaaltjes en ongemakken, die ben ik liever kwijt dan rijk.

Om te beginnen de vermoeidheid. Als ik de trap oploop loop ik te hijgen als een paard.
Als ik te snel opsta, die ik sterren vanwege mijn lage bloeddruk.
En sinds een paar dagen zijn de harde buiken ook weer tevoorschijn gekomen.
Als ik opsta heb ik zo'n zwaar gevoel in mijn buik en wordt mijn buik binnen de kortste keren zo hard als een voetbal.

Bij de zwangerschap van Mirthe had ik al heel snel last van harde buiken en was nog steeds in een jubelstemming, omdat ik er tot een paar dagen geleden helemaal geen last had van mijn buik.
Nu weet ik weer precies hoe het was om niet veel meer te kunnen en de hele dag een vervelend gevoel in je buik te hebben.
Ik baal er nu van als een stekker.

Hoe kom ik die laatste 100 dagen door? Heel hard hopen dat het maar 90 dagen zullen zijn. En maar helemaal niet denken aan de eventuele 110 dagen, die het ook nog kunnen worden............

Aan de ene kant denk ik bij mezelf: Wat zijn nou 100 dagen op een mensenleven? Dan voel ik me schuldig dat ik loop te klagen over iets onzinnigs. We hebben tenslotte voor hetere vuren gestaan.

Aan de andere kant: Ik moet NU door die zwangerschap heen en ik het niet uitstaan, dat mijn lichaam me weer in de steek laat en ik me weer heel veel dingen moet ontzeggen.

Gelukkig kon ik na de bevalling van Julian en Mirthe al heel snel weer over de daken springen en hoop dat de bevalling dan ook weer net zo soepel zal gaan verlopen.
Dus als jullie in juli iemand over de daken zien springen is het niet Sinterklaas of zwarte Piet, maar ben ik bevallen................................
We gaan nu aftellen, nog zo'n 100 nachtjes slapen....

Zaterdag 10 april; Mirthe en haar nieuwe kamer

Gisteren was het dan zover! Mirthe is verhuisd naar de kamer van Julian.
Mirthe was helemaal door het dolle heen dat ze dan eindelijk in haar nieuwe kamer kon gaan slapen.
Ze heeft een poos op haar nieuwe kamer gespeeld, maar ze had op een gegeven moment haar knuffels weer in haar "oude" bed gelegd. En had het er steeds over dat ze op Julian's kamer ging slapen.
We hebben haar toen uitgelegd dat het nu Mirthe d'r kamer was en niet meer van Julian.
Op een gegeven moment werd het bedtijd. Mirthe liep met een schijnbeweging naar haar oude kamer toch naar haar nieuwe kamer.
Voorlezen was ook nog gezellig, maar Mirthe wilde gaan slapen. Papa is toen gestopt met lezen en Mirthe stapt zo uit haar nieuwe bed en wilde naar haar oude kamer lopen.
Ik had beloofd aan Mirthe dat ik nog een kus zou komen geven en nog even zou komen kroelen.
Toen het zover was, was het over met de pret!
Ze wilde in haar eigen bedje slapen. Ze huilde tranen met tuiten!!
Tja, wat nu???????????????????????
Ik zei tegen haar dat ik wel heel even bij haar zou komen liggen. Ze bleef me angstvallig vasthouden en huilen.
Op een gegeven moment begon ik maar te vertellen, dat al haar beren bij haar liggen en ook haar knuffeldoekjes.
Ook vertelde ik dat de babyfoon was meeverhuisd. Als er iets was, zou ze papa of mama kunnen roepen.
Ze probeerde dit meteen uit, door heel hard PAPA te roepen.
Gelukkig gat papa meteen antwoord en ze ging glimlachtend liggen.
Na nog een paar minuten bij haar hebben gelegen, heb ik haar verteld dat ik naar beneden ging en bleef ze zonder problemen liggen en is ze in slaap gevallen.

Later ging ik bij haar kijken en lag ze er heerlijk bij. Ik schrok wel even toen ik in het donker naar haar stond te kijken. Het was of je Julian zo zag liggen. Ongelofelijk dat ze toch wel op elkaar lijken!
Ondanks dat ze eigenlijk heel verschillend zijn.

Julian 19-08-2007

Mirthe 09-04-2010

Het is heel goed gegaan vannacht, alleen stond mevrouw wel om 7.40 uur naast ons bed.

We zeiden haar dat het nog te vroeg was en ze ging zo weer liggen in haar bed.

Dit was niet te geloven. Dit hadden we helemaal niet verwacht.

Maar het was maar voor korte duur en stond ze weer bij ons. Al met al mogen we natuurlijk niet mopperen dat ze pas na half 8 wakker is.

Er zijn zat kinderen die veel vroeger paraat zijn.

Weer een stap verder in de toekomst!

Weer een stap verder bij Julian vandaan!

Weer dat dubbele gevoel: Ontzettend blij met de nieuwe kamer van Mirthe, maar zo verdrietig dat de kamer van Julian er niet meer is.
Maar goed, het is nu eenmaal niet terug te draaien en moeten we de mooie herinneringen koesteren.

Zondag 4 april; 1e paasdag Funpalace Numansdorp!

Vandaag zijn we naar Funpalace geweest met onze vriendengroep en hun kids.

Mirthe kon niet wachten totdat het eindelijk zover was.

Ik had vanmorgen wel een beetje een raar gevoel in mijn lijf. Ik kwam ineens tot de ontdekking dat Mirthe de op één na jongste was van het hele spul en dat Julian eigenlijk het op één na oudste kind zou zijn geweest.

Het was voor ons bijna 4 jaar geleden dat we in Numansdorp waren geweest. Julian heeft toen ook ontzettend genoten.

Maar goed, verstand op nul, niet nadenken en gewoon genieten van de rest van de kids en bovendien van Mirthe.

Julian mei 2006

En wat denk je? Het eerste waar Mirthe opaf rende was het zelfde kussen met glijbaan als waar Julian toen steeds op klom en vanaf gleed.

Mirthe april 2010

 Er was ook wel een gedeelte veranderd, maar dit was toch wel een vreemd gezicht om Mirthe meteen naar datzelfde toestel liep.
Mirthe vond het springkussen ook helemaal geweldig:

Na lekker gesprongen, geklommen en geklauterd te hebben, was het tijd om lekker patat te eten met z'n allen. Moe maar voldaan zijn we na het eten weer huiswaarts gekeerd.

Het was wel een geslaagde middag!!!