maandag 30 september 2013

30 september.... een datum om nooit meer te vergeten!

Al weer 9 jaar zou Julian zijn geworden. Wat gaat de tijd toch snel!
Hoe zou het geweest zijn als hij nog bij ons zou zijn geweest?
Zou hij in  groep 4 of 5 gezeten hebben? Zou hij op voetbal gezeten hebben?
Allemaal vragen waar we nooit geen antwoord op zullen krijgen!

Afgelopen zaterdag zei Mirthe ineens: "Ik wil zelf bloemen maken voor Julian" als hij jarig is.
Nou dat vond ik prima. Dus zaten we zaterdagmorgen om 8.45 uur al aan de knutseltafel....
Het resultaat is erg leuk geworden. Ze wilde de bloemen vandaag ook zelf brengen en wilde ook niet wachten tot dat ze uit school kwam, maar wilde nog voor schooltijd naar haar grote broer om haar zelfgemaakte bloemetjes neer te zetten.


Zelf hebben we weer een bloementaartje neergezet met 9 roosjes erin....


Lieke wilde graag nog kastanjes bij Julian neerleggen, dus zijn we vanmorgen vroeg ook al op kastanje jacht geweest. Gelukkig zijn er een aantal kastanjebomen op de begraafplaats en hadden we al snel 9 kastanjes gevonden..
Ze stelde ook steeds meer vragen, de afgelopen dagen.
Zo hebben we verteld dat Julian een sterretje is geworden en hoog in de lucht is...
Tja, dit vatte ze nogal letterlijk op, want toen we zeiden dat we naar Julian gingen, zei ze:
"Als hij dan niet meer in Julians bos is (er staan nogal wat bomen op de begraafplaats en zij vindt dat het een bos is) , wat moeten we er dan gaan doen?"
En ja, dus toen maar geprobeerd om uit te leggen dat Julian daar ook nog is.....
Pffff, het valt niet mee om een logische verklaring te geven.

Vandaag zijn we voor het eerst een groot gedeelte van de dag thuis geweest. Mirthe moest naar school en konden we er niet de hele dag op uit, zoals we traditiegetrouw ieder jaar deden....
Lieke is naar de peuterspeelzaal geweest en wij waren gewoon thuis.
John heeft wat administratie gedaan en ik heb nog een poosje geleerd, al kon ik mijn hoofd er niet echt bijhouden.
Vanmiddag had ik nog werkoverleg en vond ik het wel fijn om even met mijn hoofd ergens anders te zijn.

Nadat Mirthe uit school kwam, zijn we naar Port Zelande gegaan en hebben daar heerlijk gezwommen.
Mirthe heeft weer zonder bandjes gezwommen, wat hartstikke goed ging. (nu maar hopen dat ze snel mag afzwemmen en haar diploma haalt)
Ook Lieke heeft heerlijk gezwommen en vond de wildwaterbaan superleuk!
Na het zwemmen zijn we (hoe kan het ook anders dan het lievelingseten van Julian) patat met een fricandel gaan eten.
Het was gezellig en toch nog iets leuks gedaan ter ere van de geboortedag van Julian.

We willen dan ook iedereen bedanken voor alle berichtjes, kaarten en bloemen die we hebben gekregen.
Medeleven is ontzettend fijn! Dat doet een mens goed.....




30 september


zondag 22 september 2013

September...



De maanden van het jaar…

Iedere keer verbaas ik me er weer over dat juist in de maanden september en december het verlies van Julian bij mij zwaarder valt dan in de overige maanden.
30 september is de dag dat Julian in 2004 geboren is en 11 december is de dag dat Julian in 2008 overleden is.
Eigenlijk slaat het naar mijn idee helemaal nergens op, want waarom zou je iemand in september meer missen, dan in maart of juni?
Het gemis is toch altijd aanwezig?
En niet alleen in september, maar ook in alle andere maanden van het jaar.
Maar wat mijn verstand heeft bedacht, komt nog niet overeen met mijn gevoelens.

Zodra september even onderweg is,  merk ik dat ik wat prikkelbaar wordt.
Ik kan dan niet zoveel hebben van de meisjes. Ik slaap dan ook wat slechter en denk ik veel vaker aan Julian.  Mijn energie laat me weer wat meer in de steek. Ik moet mezelf verplichten om vaker te gaan wandelen of sporten, want dan voel ik me vaak ook beter.

Ik heb deze maand al 2 keer over onze kanjer gedroomd, terwijl het in de afgelopen jaren alles bij elkaar misschien 6 of 7 keer is voorgekomen.  Maar waarom uitgerekend 2x deze maand?
De septembermaand……

Ook kan ik zomaar ineens in huilen uitbarsten, als ik een liedje hoor op de radio of als ik in de auto naar muziek luister en er ineens weer allerlei herinneringen boven komen. Ook dit heb ik eigenlijk nooit  in februari of april, maar alleen in september of december.
Het hele jaar kan ik uren aan Julian denken of over hem praten, zonder dat het me veel moeite kost.
Uit ervaring weet ik intussen, dat zodra oktober of januari weer is begonnen,  mijn humeur ook ineens weer een stuk beter wordt.

Het is erg raar, maar toch waar; die moeilijke maanden in het jaar!