John heeft bijna niet geslapen en zat er helemaal doorheen. Julian heeft wel 100 x gezegd dat hij naar huis wilde. Achteraf gezien was het beter geweest als er ’s morgens vroeg al iemand naar het Sophia was gegaan om John te steunen.
Ik ben weer met Opa Cees en Oma Leuni meegereden. We waren er om ongeveer 11 uur. We zouden ook tussen 11.00 en 13.00 uur de uitslag krijgen.
Het duurde maar en duurde maar en uiteindelijk nam Dr van Noessel ons mee voor een gesprek.
Hij had nog geen definietieve uitslag. Wel wisten we toen dat het geen acute leukemie was, maar chronische leukemie. Er was nog geen duidelijkheid over de vorm, maar hij had wel een vermoeden.
Hij zei: Ik vertel jullie nog niets, want ik kan wel zeggen wat ik vemoed en een heel verhaal vertellen over een beenmergtransplantatie of chemokuren, maar zo lang er niets zeker is, heeft dat geen zin. We waren toen zelf al tot de conclusie gekomen dat een BMT zeker tot de mogelijkheden gaat behoren.
Wij dachten dat leukemie alleen met chemokuren is te behandelen. Helaas wordt je heel snel bekend in de medische wereld.
Wel mochten we die dag naar huis, omdat de behandeling niet meteen gestart hoefde te worden. We moeten 3 januari weer terug komen op de poli oncologie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten