Om 8.10 uur kreeg Julian weer een bloedneus. Ons was altijd verteld dat we de dienstdoende kinder oncoloog moeten bellen. Toen ik hem aan de lijn kreeg, zei hij dat ik de dienstdoende kinderarts moest bellen. Even later kreeg ik letterlijk een kinderarts aan de lijn en vroeg me af of ze al klaar was met haar opleiding. Ze bleef maar doorzagen over spongostan en neusspray.
Ik zag het toen echt niet meer zitten. Het lijkt wel of je nergens meer welkom bent.
Uiteindelijk mochten we wel komen.
Oma Lieneke is meegegaan en heeft Julian op schoot genomen. Zijn trombo’s waren 6 en heeft ze weer gekregen. We hebben nogmaals naar een KNO arts gevraagd en die is gekomen.
Hij zei dat het echt geen zin heeft om zijn neus dicht te branden en dat het vaak naast de dichtgebrande plek dan gaat bloeden. Hij zei: Hij heeft trombo’s nodig om bloedingen te voorkomen.
’s Avonds heb ik een e-mail gestuurd naar Maria de Jong en Bob de Raadt, dat we het niet meer zien zitten en wat we moeten doen om die laatste weken voor Leiden door te komen.
We zijn aan het eind van ons latijn en zijn heel bang voor nog meer bloedneuzen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten