Zondag 4 januari

De afgelopen dagen waren wel zwaar. Vrijdagmiddag zat ik in een mega dip.
Ik miste Julian zo erg, dat ik er geen raad mee wist. Na een flinke huilbui knapte ik wel weer wat op.

Vrijdagmiddag nog met Ivonne naar de ijsbaan geweest. Dat was wel heerlijk. het schaatsen ging nog redelijk goed, al was het wel even wennen.
Jammer dat Julian dit nooit heeft meegemaakt. Joey zat op de slee en ik denk dat Julian dat geweldig had gevonden. Misschien ga ik het van de week met Mirthe nog wel proberen op de slee. Ik weet alleen niet of ze blijft zitten, want het is zo'n woelwater.

Gisteren zijn we naar de nieuwjaarsreceptie geweest op de voetbal. Opa en oma hebben Mirthe meegenomen naar huis, zodat wij nog konden blijven. Het was wel fijn om weer eens gezellig met z'n allen een biertje te drinken. Al had ik er vandaag wel een beetje spijt van, omdat ik me niet zo lekker voel.

Ook komen allerlei gedachten over Julian regelmatig op. Het is aan de ene kant heel fijn om aan hem te denken, maar het doet soms ook wel pijn.

Ik zal nooit meer vergeten dat ik hele dagen naast hem zat op de bank toen hij zo ziek was. De hele dag moest ik over zijn benen wrijven. Dat vond hij altijd heerlijk.
Het was ook wel heel zwaar, maar nu achteraf ben ik blij dat ik dat toch heb kunnen doen, al had ik er niet altijd zin in.

Ook zal ik nooit meer zijn armpje om me heen vergeten op de IC. Hij had het zo benauwd en wilde met me kroelen. Hij was zo bang en had de hele nacht niet geslapen.
Mirthe heeft een liedjesboek, waar het liedje "Boer wat zeg je van mijn kippen" steeds gespeeld wordt.
Dit heb ik ook heel vaak op zijn piano gespeeld in Leiden. Ook werd dit liedje altijd gezongen op de dvd van Bassie en Adriaan. Hij zei dan altijd: Ik wil de dvd van Bassie en Adriaan zien. Ik vroeg dan altijd: Wil je de liedjes of die andere dvd. Julian zei dan altijd: De liedjes!!
Deze dvd heeft hij voor het eerst gezien bij de Eerste Hulp in het Sophia. Later heeft hij hem zelf gekregen.

Zo schieten er de hele dag allerlei dingen door mjn hoofd over Julian en probeer er wel steeds een positieve draai aan te geven, al lukt dat niet altijd.

Zo kan ik het eigenlijk niet aan zien als er mensen met 2 kinderen voorbij lopen. Zeker niet als ze ongeveer dezelfde leeftijd hebben als Julian en Mirthe. Het doet dan zo'n pijn dat wij niet meer met 2 kids over straat kunnen lopen. Dat gevoel zal best wel slijten, althans dat hoop ik. Momenteel vind ik het heel erg moeilijk.