Vrijdag 23 april; bezoek aan Leiden

Ik was pas geleden op zoek naar een standaard voor het hemeltje voor bij het ledikantje van de baby.
Ik ben toen op marktplaats gaan speuren en vond er één in Leiden.
Aangezien we het wel leuk vonden om weer een keer naar Leiden te gaan en dit een mooie gelegenheid zou zijn om de stad weer een keer te gaan bezoeken, zijn we dan zelf de standaard op gaan halen i.p.v dat ze hem op zouden sturen.
Zo konden we nog een beetje shoppen en de bekende plekken weer opzoeken.
We hebben tenslotte 7 weken gelogeerd in het Ronald MC Donaldhuis toen Julian in het LUMC lag voor de beenmergtransplantatie.
We hadden Mirthe verteld dat we naar Leiden zouden gaan. We hadden haar verteld dat we in het RMD Huis hebben geslapen toen ze nog een klein babietje was. Ze kon het meteen goed uitspreken. Julian had het altijd over "Jeiden", want hij kon de "L" niet goed zeggen.

We wilden eerst bij het RMD huis parkeren en vanuit daar naar het centrum gaan.
Het was wel vreemd om die straat weer in te rijden en "ons" huis weer te zien.
Aangezien er geen plaats was, zijn we weer terug gereden naar het LUMC om in de parkeergarage van het ziekenhuis te parkeren.
We stonden op 8 hoog, daar hadden we nog nooit gestaan. Wel vaak op 7 of 9, want het was altijd al druk als we op controle kwamen.
We deden weer hetzelfde ritueel als met Julian. Dit keer mama en Mirthe met de lift naar beneden en papa ging met de trap, zodat hij een sigaretje kon roken.
Daar liepen we dan weer richting ziekenhuis.
Het was een hele vreemde gewaarwording en tegelijkertijd was het heel vertrouwd.
Het was al bijna 1,5 jaar geleden dat we voor het laatst in het ziekenhuis zijn geweest.

We zijn toen doorgelopen richting centrum. We kwamen allerlei bekende plekken tegen. Het tunneltje wat onder het spoor doorloopt om naar het centrum te gaan. Het kruidvat, de Aldi en Super de Boer, waar we regelmatig kwamen.

Ook kwamen we langs de beruchte ijssalon, waar we regelmatig een ijsje gingen halen. Ook kwamen we langs de diverse terrasjes en restaurants waar we een keer hadden gegeten.

Er kwamen weer veel herinneringen boven, maar het was wel leuk om hier weer rond te lopen.

Net of je weer bijna 2 jaar terug in de tijd was. Met als enige vreselijk(e) grote verschil dat Julian er niet bij was en ook niet in het ziekenhuis lag.

Het weer was zelfs hetzelfde als toen.
De tijd dat we in Leiden zaten was het heel vaak heel mooi weer. Het was in 2008 een heel mooi voorjaar.

Zelfs de diverse oranjespullen waren ook weer in de winkels te vinden voor het komende WK.

Ten tijde van de transplantatie van Julian was het EK van 2008 in volle gang en lagen er ook overal oranjespullen.

We hebben nog een broodje gehaald bij een bakker op de hoek van de Haarlemmerstraat. Dit deden we met Julian ook weleens als hij een bloedtransfusie nodig had en we een paar uur moesten wachten op het bloed.

We gingen dan vaak even een rondje doen naar de treinen en een broodje halen.

We hebben nog een beetje gewinkeld en zijn toen weer via het CS weer teruggelopen richting auto.

Daar zagen we ook de lunchroom waar we regelmatig tussen de middag allerlei sandwiches haalden om in de tuin van het RMD huis op te eten.

Ook de loempiakar stond nog steeds voor het ziekenhuis, waar ik regelmatig na het wisselen van de wacht bij Julian even een loempia haalde. Het was dan al tegen half 6 en we aten vaak pas om een uur of 8.

Ook de grote hoeveelheid fietsen in de hele stad zijn nog steeds hetzelfde. Er zijn volgens mij meer fietsen dan mensen in Leiden. Overal zie je fietsen, fietsen en nog eens fietsen.

Voor we naar de auto gingen hebben we nog even een sanitaire stop gehouden in de hal van het ziekenhuis.

Het was raar om weer door de grote draaideuren naar binnen te gaan.

We hadden allebei niet de behoefte om nog even naar de afdeling te gaan. Ze zijn tijdens de opname altijd heel goed voor ons geweest, maar uiteindelijk voelen we ons meer thuis in het Sophia als in het LUMC.

We zijn dan ook niet meer naar de 6e verdieping gegaan om op de flow te gaan kijken.

Mirthe was op dat moment heel hard aan een middagdutje toe en viel in de auto meteen in slaap.Ze weet dan ook niet dat we nog om de standaard voor het hemeltje zijn geweest, wat het eigenlijke doel was van onze expeditie...............