Het was eigenlijk nog geen ochtend, maar ik had haar om 6.15 uur al een keer terug naar haar bed gebracht, omdat het nog geen ochtend was.
Om 7.10 riep ze weer: "Is het al Ochteeeeeeeeeeendddddddd?"
Ik riep naar haar dat ze nu wel mocht komen, ook al was het eigenlijk nog geen ochtend.
In huize Visser begint te ochtend pas om half 8. (Behalve dan voor papa, die om 5 uur al uit bed moet om richting Utrecht te gaan)
Ze heeft wel haar fles zo goed als leeg gedronken en heb haar temperatuur opgemeten. Dit was 38.1
Ze was ook duidelijk niet lekker. Na nog een poosje in bed gelegen te hebben, wilde ze dan toch naar beneden.
Ik had gezegd dat ze wel in pyjama en haar kroeltjes naar beneden mocht, omdat ze een beetje ziek was.
Met kussen en prinsessendekentje zijn we naar beneden gegaan en heb ik haar op de bank geïnstalleerd.
Haar temp was toen 39.3, dus in een uur tijd flink opgelopen.
Ze heeft de hele morgen en een deel van de middag muisstil op de bank dvd liggen kijken.
Ik moest halverwege de ochtend Lieke nog even aankleden en Mirthe kwam even later toch achter me aan naar boven. Ze wist eigenlijk niet boven te komen en was zo slap als een vaatdoek. Eenmaal boven wilde ze meteen weer naar beneden. Dat mocht niet van mij omdat ze zo wankel op haar benen stond.
Het droomdekentje van Julian lag bij Lieke in de kast en heb ik snel op de grond gelegd, waar ze op kon gaan zitten. Zo kon ze even wachten tot ik klaar was met Lieke.
Het was eigenlijk geen gezicht om haar op dat dekentje te zien zitten. Het was überhaupt geen gezicht om haar ziek op de bank te zien liggen. Het was net of we weer een paar jaar terug in de tijd gingen.
Zelfs Lieke maakte het plaatje "compleet."
Destijds was het Mirthe die in de box lag te gillen en die ik regelmatig maar naar bed bracht om Julian rust te geven.
Nu was het Lieke die lag te gillen en ik vandaag maar regelmatig (nodig of niet) naar bed bracht, zodat Mirthe een beetje rust had.
Ook moest het zo zijn dat Mirthe precies DIE dvd van Ernst en Bobbie wilde kijken, waarvan we bij Julian de cd-versie met alleen de liedjes grijs hebben gedraaid, de laatste dagen op de IC
Later vanmiddag wilde ze nog een cd met kinderliedjes luisteren, en laat dat nu net de cd zijn die we de eerste keer dan Julian op de IC lag veel gedraaid hadden.
De zenuwen van toen kwamen meteen weer boven bij het horen van de muziek.
Zelfs de vermoeidheid van toen kwam even bovendrijven. Hoe vaak heb ik niet zitten knikkebollen, als ik naast Julian op de bank zat.
Ook vanmiddag kon ik mijn ogen bijna niet openhouden.
Gelukkig is er één heel groot en heel belangrijk verschil, dat Mirthe gewoon over een paar dagen weer beter is. (daar gaan we vanuit tenminste.....)
Al was het wel een hele vreemde gewaarwording om zoveel overeenkomsten/herinneringen te zien.
 |
| Julian en zijn droomdekentje |
Ik had vanmiddag even de laptop op schoot en zat naast Mirthe. Ze zag een foto van het zoontje van een hyvesvriendin, die leukemie heeft en vroeg: "Is dat jongetje ziek?" Ik was helemaal verbaasd toen ze met die opmerking kwam. Ineens had ze het ook over Julian. Toen begreep ik eigenlijk pas waarom ze met deze reactie kwam. ( Julian had ook een sonde en zijn haren waren er ook af en begon toen weer een beetje aan te groeien)
Ik vond dat zo bijzonder dat ze meteen de link legde met Julian.
Ik was dan ook bang dat ze vandaag zelf met een opmerking zou komen in de trant van: "Wordt ik nog wel beter?" In haar beleving, is zij nu tenslotte ook degene die nu ziek is.
Gelukkig heeft ze daar niets over gezegd.
Als ze groter is, zal dit uiteraard nog wel een keer komen, vrees ik.
Vanavond was ze gelukkig al weer een eind opgeknapt en was de koorts gezakt.
Nu maar hopen dat ze morgen weer helemaal fit is.
Ik stond er eigenlijk van de kijken hoeveel emoties een simpele verkoudheid/griepje bij Mirthe vandaag bij ons heeft losgemaakt.
Ik geloof niet dat het ooit gaat wennen om je kind ziek te zien, ook als het niets bijzonders is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten