Ruim 4 jaar geleden zijn we met Julian naar Turkije geweest. Hij had in 3 jaar tijd 3x in het vliegtuig gezeten. Nu gingen we eindelijk weer eens met het vliegtuig met vakantie. Het was een hele rare gewaarwording. Nu gingen we zonder Julian en met Mirthe en Lieke. Voor hen beiden was het de 1e keer dat ze gingen vliegen.
We moesten voor Lieke nog een identiteitskaart. We hebben voor een ID kaart gekozen omdat volgend jaar kinderen niet meer bijgeschreven mogen worden op een paspoort.
Zo ging het dus gebeuren dat ik alleen Mirthe nog in mijn paspoort heb staan, omdat ik 2 jaar geleden een nieuw paspoort nodig had. Gelukkig mocht ik mijn oude exemplaar toen wel houden. Daar stond Julian nog bij. John heeft Julian er nog wel in staan en ook Mirthe staat in zijn paspoort. Lieke heeft nu een eigen ID kaart.
Al met al weer van die kleine dingen die weer de nodige herinneringen oproepen....
Gelukkig hadden we er allemaal wel ontzettend veel zin in. De reis verliep voorspoedig en de kinderen hebben zich voorbeeldig gedragen. Lieke is de hele dag wakker geweest en viel zo'n 2 minuten voordat we in het hotel aankwamen in slaap. Dat was niet zo heel fijn, want door die paar minuten slaap was zo in zoverre weer fit, dat ze pas om 00.30 uur weer in slaap viel.
We hadden een mooi hotel, mooi zwembad met peuterglijbanen, lekker eten, mooi weer. Tja, wat wil een mens nog meer.
Mirthe heeft zich bijzonder goed vermaakt. Zeker toen ze ook een luchtbed had en menig rondje voer door het bad.
Lieke vond de trapjes naar de glijbanen toe het allerleukste. Tig keren zijn we trapje op en trapje af gegaan. Ze ging zich ook steeds beter verplaatsen in het water. Op het laatst kon ze zelfs met alleen zwemvleugeltjes haar hoofd boven water houden.
Eten deden de dames niet veel. 's morgens gelukkig allebei een papfles. In het restaurant aten ze dan nog wel een croissantje of een cracker. Verder aten ze niet veel meer dan ijs, popcorn, tosti's en vooraal heeeeel veeeeeel chips. Het was niet geheel pedagogisch verantwoord, maar we waren allang blij dat ze ook maar iets aten. Mirthe is dan ook zichtbaar afgevallen. Dit is iets wat ik in ieder geval niet kan zeggen.......
We zijn nog een paar keer naar het strand geweest in Malia. Hier waren we 16 jaar geleden ook geweest en het was erg leuk om weer op dit strand en bijbehorende strandtent te zijn.
Mirthe en Lieke vermaakten zich prima. Mooi zandkastelen heeft Mirthe gebouwd. Lieke vond het vooral leuk om het zand op te eten. Ze at ervan of ze een ware delicatesse naar binnen aan het werken was. De volgende dag had ze er nog een keer "plezier" van, want toen zat er een baal zand in haar luier. Ze moest huilen omdat het zand zo schuurde bij het afvegen van haar billen.
De minidisco was ook weer een regelmatig terugkerend evenement. Mirthe vond het eng om op het podium te gaan dansen met de andere kindjes, maar kijken vond ze ook erg leuk.
Soms waren ze allebei zo moe dat Lieke al tijdens de minidisco in slaap viel en Mirthe stilletjes op schoot zat bij papa.
Het was dan al gauw half 10 geworden voordat ze in bed lagen. Jammer genoeg waren ze dan ook gewoon tussen 7.00 uur en 8.00 uur wakker.
Het was maar goed dat we iedere middag een paar uur siësta hielden, zo konden ze toch allebei wat slaap inhalen.
Er werden ook nog foto's gemaakt in het hotel. Die konden we de volgende dag dan ophalen in het restaurant. De vrouw die erbij stond zei tegen me: "Oh, you have so cute girls. When coms a (baby)boy. Nou, leg dan maar eens in het Engels uit dat we ooit een jongen gehad hebben....
Pfffff... Na mijn verhaal verteld te hebben en nadat ik foto's van Julian had laten zien, begon ze te huilen. Ze wist niet wat leukemia en cancer was, maar ze had heel goed in de gaten wat er met Julian gebeurd is. Het was een confronterend geheel weer........ Maar goed, ik had ook geen zin om net te doen of ik gek was, dus daarom toch maar het hele verhaal verteld. Ik denk niet dat ze ooit nog aan iemand vraagt of er nog een baby boy of baby girl zal komen....
We hebben in ieder geval ontzettend genoten van onze vakantie. Wat is er heerlijker om 12 dagen niets aan je hoofd te hebben en lekker langs een buffet te lopen om je maag weer te vullen. Niet nadenken wat je aan boodschappen moet halen, niet koken. Voor de rest lekker lezen als de kids sliepen en verder zelf ook heeeeel veeel slapen.
Tja, aan alles komt een eind. Jammergenoeg gaat het echte leven volgende week weer beginnen.
Op naar de volgende vakantie......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten