11 december....

Vandaag was het 3 jaar geleden dat onze Julian is overleden.
De laatste weken kwamen alle herinneringen aan deze periode in 2008 weer boven.
Het begon al met de aankomst van Sinterklaas in Nederland.
Nooit zal ik meer die laatste weken in het ziekenhuis vergeten.....
Alles stond in het teken van Sinterklaas:

De sinterklaasslingers, de grote kleurplaten die we gekleurd hebben, de cd met sinterklaasliedjes, het luisterboek over het paard van Sinterklaas, het inpakken van Julians eigen speelgoed in aluminiumfolie, het sinterklaasbezoek, pakjesavond op de OK en later op de IC, het uitpakken van de cadeautjes en tenslotte zijn alle sinterklaascadeautjes weer mee naar huis gegaan en heeft Julian er nooit mee kunnen spelen.
Dit jaar heb ik hetzelfde kleurboek met hele grote kleurplaten van Sinterklaas weer tevoorschijn getoverd en heb ik samen met Mirthe deze kleurplaten gekleurd.
Ze lagen al 3 jaar in de kast om weer gebruikt te gaan worden en nu vond ik Mirthe groot genoeg om deze ook te gaan kleuren.
Op zich was het heel gezellig zo samen met Mirthe, maar voor mij soms ook wel heel moeilijk.
Ik weet wel dat ik dit dan zelf opzoek, want ik had ook een nieuw kleurboek kunnen kopen en het andere boek ver op zolder kunnen verstoppen, maar aan de andere kant vind ik het ook fijn om sommige confrontaties toch aan te gaan. Op die manier komen ook de leuke herinneringen weer boven, al gaat het dan soms gepaard met een traan.

Verder viel deze periode ook samen met de eerste schooldag van Mirthe op de basisschool. Op 27 december wordt ze 4 jaar en ze mocht een paar weken geleden voor het eerst gaan oefenen. Iets wat haar grote broer nooit heeft gedaan. Dit was dus één van de eerste nieuwe stappen, die we met Mirthe wel mee mogen maken.
Nog een paar maanden en dan zal Mirthe ouder zijn dan dat Julian ooit is geworden.
Aan de ene kant is het ontzettend leuk dat Mirthe nu een hele nieuwe fase in gaat en allemaal nieuwe dingen gaat doen, maar aan de andere kant is het ook hartverscheurend om te beseffen dat Julian dit nooit heeft meegemaakt.

Mirthe gaat ook steeds meer vragen stellen. Waar is Julian nu? Waarom kon hij niet beter worden? enz enz
Pas geleden had ze een goed idee en riep heel enthousiast: "Mama, zullen we een keer bij Julian in het ziekenhuis gaan kijken?"
Ik heb haar toen verteld dat Julian niet meer in het ziekenhuis is, maar dat we wel een keer konden gaan kijken waar Julian in het ziekenhuis gelegen heeft.

We besloten toen om vandaag weer een keer naar het Sophia te gaan. Het was een jaar geleden dat we waren geweest en toen zijn we alleen naar het stiltecentrum geweest, maar nu zijn we ook naar de afdeling gegaan.
Toen we de lift uitstapten zagen we ineens dat alles veel lichter was, maar we konden niet echt plaatsen wat er nu precies anders was. Ik dacht dat de vloer anders was en John dacht dat de deuren e.d anders waren.
We liepen de gang in naar 2 Zuid en daar zagen we ineens de balie i.p.v die beruchte zoemende deuren, waarvan we het geluid nooit meer zullen vergeten.

Wat bleek: De hele afdeling is verbouwd. Voorheen was de poli beneden en deze is nu ook op de 2e verdieping. Alles zit nu bij elkaar. Het is heel mooi geworden, al waren we heel even onze oriëntatie kwijt. We zagen wel meteen de nieuwe zusterpost en daar zagen we broeder Kees zitten. Hij heeft bijna nooit voor Julian gezorgd, maar we zagen hem wel vaak lopen. Hij vroeg dan ook aan ons wie we zochten en toen wilde ik zeggen dat we weer een keer op bezoek kwamen toen zuster Yvonne zei: "Ze zoeken ons!"
Yvonne vertelde dat we de ouders zijn van Julian en Kees zei meteen: "Oh, Julian Visser". Fijn te horen dat zelfs mensen die niet vaak persoonlijk voor Julian gezorgd hebben hem nog met naam en toenaam kennen.
Het was heel leuk zuster Yvonne weer te zien en even later kwam zuster Marjan ook aangelopen.... We kregen koffie en thee aangeboden en hebben uitgebreid bijgepraat. Ondertussen zat Lieke in de gang van de nieuwe poli heerlijk aan een tafeltje met het poppenhuis te spelen en Mirthe reed in een karretje de hele afdeling over. Ook werden ze nog verwend en kregen ze allebei een zakje chips.
Uiteraard kwam een "sneetje broad mit suuker" weer ter sprake en het record "langevingereten" wat bij Julian op 18 stond.
We mochten ook even in de nieuwe speelkamer en nieuwe ouderkamer kijken en ook hebben we een kijkje genomen op de nieuwe poli.

Het was wel even een vreemde gewaarwording dat Julians "eigen" kamer (2184) niet meer intact is. Deze kamer hoort nu bij de poli. Gelukkig konden we aan de andere kant van de gang nog wel de kamer zien, waar hij de allereerste keer heeft geslapen. Zo konden we Mirthe toch laten zien op welke kamer Julian had gelegen. Mirthe had toen niet echt belangstelling voor die kamer, maar ze was helemaal weg van het huisje wat in de wachtkamer van de poli stond en wilde hier ook nog even spelen en ze wilde eigenlijk niet weg toen we zeiden dat we weer verder zouden gaan.

Toen we afscheid namen zei Mirthe: "Dag zuster" en meteen erachter aan: "Hier wil ik nog wel eens een keer naar toe"
We hebben haar beloofd dat we nog wel een keer zullen gaan en dat zal ook zeker nog een keer gaan gebeuren in de toekomst.
Daarna zijn we nog even naar het stiltecentrum gegaan en hebben we weer een gedicht met foto's in het boekje geplakt en hebben we een kaarsje voor Julian gebrand.

Vervolgens hebben we beneden nog even een broodje gegeten en zijn we toen richting Ballorig gegaan.
Lieke en Mirthe hebben heerlijk gespeeld en zo was de dag toch weer heel snel voorbij en was het  toch een fijne invulling van de dag.