Het was de laatste maanden zo'n bende in huis. Ik kon me er niet toe zetten om alles gewoon op te ruimen. Ik was voornamelijk alleen maar moe. Ik deed alles op de automatische piloot en was aan het "overleven".
Soms wist ik niet eens hoe ik de dagen door moest komen. Mirthe en Lieke vragen zo ontzettend veel aandacht dat mama soms gek werd van de duizenden keren per dag dat ik "mama" hoorde.
's Avonds wist ik niet hoe snel ik op de bank moest kruipen en tegelijkertijd de voorraadkast in dook om maar zoveel mogelijk suiker naar binnen te werken. Ik hou eigenlijk helemaal niet van zoet, maar op de één of andere manier dacht ik dat ik me beter zou voelen als ik maar genoeg suikers binnenkreeg.
Gevolg was natuurlijk dat ik me nog rotter ging voelen. Al die suiker maakt een mens nog vermoeider en als ik op de weegschaal ging staan werd ik daar ook niet vrolijk van.
Dan was er ook nog die vreselijke decembermaand. Alle emoties gingen van hot naar her.
Eerst de intocht van Sinterklaas, de sterfdag van Julian, afscheid nemen van Mirthe op de peuterspeelzaal en oefenen op de basisschool, dag van de begrafenis van Julian, vervolgens de verjaardag van Mirthe en dan als klap op de vuurpijl Oud en Nieuw met alle herinneringen en verplichtingen (die mij veel te veel energie kosten) die dit met zich meebrengt.
Slot van het liedje: Een megadip begin januari!
Op advies van mijn moeder ben ik eens flink gaan opruimen. Zij past nu al een aantal weken op donderdag op Lieke, zodat ik de uren dat Mirthe op school zit eens flink aan de gang kon gaan.
Pfffffff, wat een troep kan een mens allemaal verzamelen.
Ik ben op zolder begonnen. Ik heb alles, maar dan ook alles wat we niet gebruiken weggedaan. Oude tassen, potten, pannen, vazen, oude leesboeken en weet ik al niet meer wat voor troep nog meer.
Er zijn geloof ik zo'n 8 vuilniszakken met rotzooi naar beneden gekomen en dan nog eens een 6 dozen met spullen voor de rommelmarkt.
Doordat ik van Julian ALLES heb bewaard en nu dus niks kan weggooien, heb ik me voorgenomen om van Mirthe en Lieke bijna niets te bewaren. (Natuurlijk wel een paar van hun leukste kleertjes en een paar knutselwerkjes en tekeningen en andere leuke herinneringen, maar dus niet meer ALLES)
Ook het speelgoed waar Lieke te groot voor is geworden gaat weg, naar een goed doel of de rommelmarkt.
Pfffff, wat een herinneringen kwamen er allemaal voorbij. Zo'n 2000 kaarten die Julian (en wij) gekregen hebben. Tja, die heb ik nu van de ene kant van de zolder naar de andere kant verplaatst. Alle spullen van Julian staan nu bij elkaar.
Moeilijk hoor! Ik had ooit zijn kleding allemaal uitgezocht, een grote doos met kleding die ik persé wil bewaren en ook had ik zo'n 4 vuilniszakken met kleding gemaakt, die "ooit" wegkunnen.
Ik was er, geloof ik, wel klaar voor om die zakken weg te geven aan de "arme'" kindjes, maar wilde dit uiteraard niet zonder toestemming van John doen.
Hij zei: "tja, dan wil ik er toch eerst wel in kijken wat er allemaal in zit". Ja.... eh..... als je er in gaat kijken en je gevoel gaat meespelen, dan mag het natuurlijk niet weg...... Na er nog geen halve minuut over te hebben gepraat, hebben we de zakken weer netjes teruggezet in de kast om ze er "ooit" nog wel uit te halen.
Gek genoeg heb ik geen moeite om komende zomer afstand te doen van de fiets, garage, werkbank en nog ander duurzaam speelgoed van Julian.
We hebben nog steeds contact met de pedagogisch medewerkster uit Leiden. Zij gaat een medisch kinderdagverblijf beginnen. Julian was altijd gek op Eva en wij vonden het ook een superlief mens, dat we besloten hebben om die spulletjes aan haar te geven. Zo krijgen ze een hele goede bestemming waar we vrede mee kunnen hebben. Je kunt tenslotte niet alles bewaren.....
Zo heb ik zelfs geen "troep" van Julian weg kunnen gooien. Hij had bijvoorbeeld ruim 2000 voetbalplaatjes, sjoelstenen, knikkers, voetbalpoppetjes, smurfen en "weetiknietwatalmeer" voor ander onzinnig speelgoed, die ik "normaal" gesproken al lang zou hebben weggegooid, staan nu nog netjes op zolder, ook te wachten tot het ooit weg kan....
Julian z'n mooiste kleren, zijn vuilnisauto van Playmobil en nog vele andere waardevolle spulletjes van hem, die mogen dus echt nooit meer weg! Uiteindelijk is het de bedoeling dat we echt alleen de allermooiste of dierbaarste spullen bewaren.
Maar goed, de zolder is nu verder helemaal opgeruimd, de kasten beneden, de kast in de bijkeuken, diverse keukenkastjes. Wat daar allemaal niet is uitgekomen wat al jaren over de datum was of wat ik al jaren niet heb gebruikt. De kasten zijn nu nagenoeg leeg.......
Ik moet nu nog een paar keukenkastjes soppen en dan de garage nog en dan is het hele huis netjes en opgeruimd.
Door dit alles is het in mijn hoofd ook een stuk rustiger. Doordat ik weer ben gaan sporten en gezond ben gaan eten voel ik me stukken beter en fitter dan een maand geleden.
De moraal van dit verhaal:
Een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten