Het is koud zonder jou!

Soms lijkt het gemis ineens weer veel groter te zijn. Vooral met "speciale" gelegenheden, zoals de sneeuw- en ijspret van afgelopen week.
Julian heeft nooit kunnen schaatsen en hij heeft maar 1 of 2 keer op de slee in de sneeuw gezeten.
Mirthe vindt sneeuw geweldig en wil niets anders dan op de slee zitten. Schaatsen is (nog) niet haar grote hobby. "Ik wil niet schaatsen, ik wil skieën" zei Mirthe deze week. (tja, ze heeft vorig jaar wel één uur op de ski's gestaan in Zoetermeer en mevrouw is verkocht)

Deze ijsperiode zag ik leeftijdsgenoten van Julian allemaal schaatsen op de ijsbaan. Mirthe kreeg ik niet mee naar de ijsbaan om haar te leren schaatsen. Op zulke momenten vraag ik mezelf dan heel vaak af: "Zou Julian het schaatsen ook zo leuk gevonden hebben als mama, of zou hij ook, net als Mirthe zeggen: "Ik blijf liever thuis!"
Tja, we zullen het nooit weten.....

Mirthe (en ook Lieke als ze wat groter is) maken nu zoveel dingen mee, die Julian nooit heeft mogen meemaken.
Mirthe zit nu al weer ruim een maand op de basisschool. Voor ons is dit helemaal nieuw. Het is nog steeds een beetje wennen om iedere dag op het schoolplein te staan. En dat terwijl we eigenlijk al ruim 3 jaar meerder keren per dag bij school hadden moeten staan..... en het dus heel gewoon zou moeten zijn.
Het is wel ontzettend leuk om te zien hoe Mirthe zich ontwikkelt op school. Ze is in een maand tijd een heel ander kind geworden.
Waar ze voordat ze naar school ging bijna de hele dag voor de dvd-speler zat en als ze uitgekeken was, ze op de tafel klom of op de bank sprong, gaat ze nu heerlijk zitten spelen als ze thuiskomt. Ze luistert nu veel beter en legt zich sneller neer bij dingen die we haar opdragen of verbieden.
Ook komt ze regelmatig met iets nieuws thuis. Zo kan ze sinds kort rijmen. "Mama, huis en muis, dat is toch hetzelfde", zei Mirthe ineens.
Hele dagen is ze nu aan het rijmen...
Ik herinner me ineens die middag in het ziekenhuis met Julian. Hij kreeg een bloedtransfusie en hij verveelde zich een beetje. We hebben hem toen het rijmen geleerd. Julian vond dat destijd ook heel leuk. Hij was toen nog wel een stuk jonger, maar wel een heel stuk wijzer.
Ongelofelijk, hoe een ziek kind ineens geestelijk sprongen vooruit maakt, simpelweg omdat Julian lichamelijk heel snel vermoeid was en zijn kwaliteiten op een andere manier liet zien.

Nog even dan heeft Mirthe haar grote broer ook qua leeftijd ingehaald. Het zal een rare gewaarwording zijn als zij straks ouder is dan Julian is geworden. Hij is dan nog steeds grote broer, maar toch ook eigenlijk niet echt...... Pfffff, het is en blijft soms erg moeilijk!

Julian, maart 2006

Mirthe, januari 2009

Lieke, februari 2012