11 december.....

Vandaag is het al weer 4 jaar geleden dat Julian is overleden. Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Soms lijkt het inderdaad heel lang geleden en soms is het als de dag van gisteren.
Sommige dingen staan voor altijd in je geheugen gegrift, terwijl sommige dingen ook vervagen.
Ik had bijvoorbeeld nooit verwacht dat de klank van Julians stem zou vervagen in mijn hoofd en toch is het gebeurd.
Gisteravond heb ik nog wat filmpjes gekeken en toen hoorde ik zijn stem weer en dacht ik meteen weer bij mezelf: Oh ja, zo klonk zijn stem!
Soms hebben Mirthe en Lieke ook een bepaalde klank in hun stemmen, die sprekend op Julians stem lijkt en dan herkennen we het gelukkig wel meteen uit duizenden...

Tja, 11 december....
Altijd weer een rare dag, al zijn de dagen ervoor vaak zwaarder omdat de dagen ervoor als "gewone" dagen voorbij gaan, terwijl wij met ons hoofd bij hele andere dingen zijn.
De hele film van de laatste dagen komen weer voorbij:

5 december: 
Op pakjesavond lag Julian op de OK en daarna op de IC

6 december:
Julian wilde persé van de IC af om zijn Sinterklaascadeautjes uit te pakken, wat hij uiteindelijk met veel moeite nog gedaan heeft, al heeft hij er jammer genoeg nooit mee gespeeld.

7 december: De laatste woorden (Gaan jullie maar, tot zo!) die hij zei voordat hij geïntubeerd (aan de beademing gelegd)

8 december:
De woorden van de oncoloog dat er toch echt witte cellen moesten komen, dat hij het anders niet zou gaan redden

10 december: 
Het gesprek met de IC arts dat ze toch de volgende morgen een longbiopt zouden gaan doen, waardoor wij weer een strohalmpje hadden, waar we ons aan vast konden houden.

11 december: 
Het telefoontje om 4.15 uur 's nachts uit het ziekenhuis dat het niet goed ging met Julian en toen wij vanuit het Ronald MC Donaldhuis in het ziekenhuis waren, we de woorden te horen kregen: "We zijn een minuut geleden gestopt met reanimeren"

Al deze momenten kwamen allemaal weer voorbij de afgelopen dagen.
Voor de dag zelf bedenken we altijd iets als invulling van de dag, zodat we vooral niet samen op de bank achter de geraniums zitten en meestal valt de dag zelf dan wel mee....

Dit jaar hadden we wel een heel bijzonder project!
Ik had af en toe nog steeds contact met de pedagogisch medewerkster uit het ziekenhuis in Leiden.
Eva heeft 15 jaar op de beenmergtransplantatie afdeling gewerkt. Ze speelde heel veel met Julian en deed altijd leuke dingen met hem.
Doordat alle kinderen op deze afdeling langere tijd in het ziekenhuis verblijven, bouwde ze met veel kinderen een goede band op. Helaas is het ook een afdeling, waarbij veel kinderen komen te overlijden, trok ze dit op een gegeven moment niet meer en is ze iets anders gaan doen.
Ze is namelijk een (medisch) kinderdagverblijf gaan oprichten en bouwen.  MFA de Boshoeve

Het heeft al met al 5 jaar geduurd voordat alles voor elkaar was en zodoende zijn ze op 1 november geopend. Al een hele tijd geleden hadden we bedacht dat we heel graag Julians fiets, zijn garage, zijn werkbank enz aan haar en de Boshoeve wilden schenken. We hadden ook nog heel veel mooi speelgoed waar Mirthe en Lieke ook al te groot voor zijn geworden en zo vertrokken we vanmorgen met een volle auto richting Nieuw-Vennep.

Het was ontzettend leuk om haar weer te zien. Ook is er bij Eva een verpleegkundige werkzaam, die ook in het LUMC heeft gewerkt en ook regelmatig voor Julian heeft gezorgd. Zij was ook aanwezig en was ook erg leuk om bij te kletsen.

Eva had gezorgd dat er appeltaart was. Voor ons heel bijzonder, omdat zij op 1 juli 2008 (op de dag dat Julian naar huis mocht uit het LUMC in Leiden) samen met Julian appeltaart zou gaan bakken en Julian niet eerder naar huis zou gaan, dan dat hij appeltaart had gebakken. 

Appeltaart bakken met Eva op 1 juli 2008 

Na uitgebreid te hebben bij gepraat, hebben we dan de auto leeggehaald. Het was heel bijzonder om al die blije gezichtjes te zien en ze kinderen gingen meteen lekker spelen.

We zijn heel blij dat een deel van het speelgoed van Julian zo'n goede bestemming heeft gekregen. Het is heel goed terecht gekomen. Eva was ook heel blij met het speelgoed van ons bijzondere jongetje!

Vervolgens zijn we nog naar Rotterdam gegaan en hebben we nog even een bezoekje gebracht aan het Sophia Kinderziekenhuis. Dit is een soort traditie geworden. Even in het stiltecentrum een kaarsje branden en wat in een boek schrijven. Ook zijn we nog naar de afdeling op 2 Zuid geweest, waar nog een aantal bekende verpleegkundigen aan het werk waren. 

Ze konden niet geloven dat er al weer 4 jaar voorbij waren en dat we hen uiteindelijk al bijna 5 jaar kennen.....

Eenmaal terug in Stellendam zijn we nog even naar Julian gegaan en hebben we vervolgens de meisjes weer opgehaald en zijn met z'n vieren patat gaan eten.

Voor het eerst hebben we 11 december niet als gezin doorgebracht. We vonden het beter dat Mirthe gewoon naar school zou gaan, al is ze wel even mee geweest toen we vanmorgen naar Julian gingen. Lieke is naar opa en oma gegaan.

Bovendien konden ze niet eens mee, omdat de auto helemaal volgeladen was. We hebben wel met Eva afgesproken dat we nog een keertje langskomen met de meiden erbij. Ik denk dat ze zich er kostelijk zullen vermaken.