Mirthe mist haar grote broer

Komt er een huilend meisje naar beneden. 

De deur gaat open, daar staat Mirthe in de kamer.

In tranen zegt ze: "Mama, ik wil dat Julian terug komt!"

........Slik.........

Destijds waren we blij dat Mirthe nog zo klein was toen Julian overleed. Zij was bijna één jaar en heeft er toen niet veel van meegekregen.

We vonden het wel jammer dat ze Julian niet echt gekend heeft, maar zij had dan ook niet het verdriet wat wij hadden.

Veel ouders van een overleden kind kampen ook nog met de zorgen om hun andere kinderen. Het is hartverscheurend om naast je eigen verdriet je andere kind(eren) zo verdrietig te zien.

Nu is Mirthe inmiddels 6 jaar en gaat steeds meer beseffen wat er allemaal is gebeurd. Ze is dan ook regelmatig bang dat ze zelf ook dood gaat en komt met de vraag: Waarom is Julian doodgegaan? 

We hebben haar verteld dat de dokters geen goede medicijnen hadden om Julian beter te maken. 

Afgelopen zomer kreeg Mirthe een antibioticakuur omdat ze krentenbaard had. Pas zei ze: Ik werd wel beter hè, toen ik in Frankrijk medicijnen kreeg. 

Het is moeilijk om uit te leggen dat Julian levensbedreigend ziek was en zij niet...

Dat het volstrekt normaal is, als zij een keer een griepje of koorts krijgt. Zij is een gezond meisje is wordt gewoon weer beter als ze een keer verkouden is.

Vanavond toen ik ze naar bed bracht, kwam ze weer met vragen: "Waarom gaan kindjes dood?"

De meeste mensen gaan pas dood als ze bijna 100 zijn. Heel af en toe gaat er ook een kindje dood als hij/zij heeeeel erg ziek is.

Mirthe: "Gaat iedereen dood?"

Mama: Ja, iedereen gaat een keertje dood, maar de meesten worden heel erg oud.

Mirthe: "Hoe oud is 'oude' oma?" 

Mama: "Ze is nu 93" 

Mirthe: "oh, dat duurt ook nog heel lang hè, voordat ze 100 is" 

Mama: "ja, dat duurt nog heel lang"

Ik weet ook niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Je wilt haar ruimte geven om haar verdriet te uiten, maar het is ook moeilijk om haar gerust te stellen. 

Ook wil je haar serieus nemen, want ik wil het niet op mijn geweten hebben dat we "later" te horen dat we haar niet gesteund hebben of haar niet serieus hebben genomen of niet naar haar hebben geluisterd.

Pffff, een moeilijk verhaal!