Dag + 63 na BMT
Het is inmiddels wel een beetje afgekoeld in huis na die warme dagen. Op zich is het heerlijk dit warme weer, maar voor Julian was het een beetje te warm.
Hij is de laatste dagen heel snel moe en we dachten dat zijn hb misschien gezakt zou zijn, maar vanmiddag belde mevr de Jong uit het Sophia om te vragen hoe het met Julian is en zij adviseerde hem bouillon te geven dat hij wat extra zout binnen krijgt en misschien daar een beetje van opknapt. Door het warme weer ga je meer zweten en verlies je ook veel zouten.
Woensdag heeft hij wel buitengespeeld en ook lekker in de zandbak en water zitten kliederen, al kwam hij wel steeds op schoot zitten en zei hij dat hij moe was, om vervolgens na 2 minuten weer van mijn schoot te springen. (je kunt er dus niet echt peil op trekken)
Gisterochtend zijn we nog naar de "kipjes" (wat onder de kenners vroeger "de hertjes" was) geweest en gistermiddag heeft hij heel veel binnen gezeten en onder een deken gelegen. Hij was erg moe en had het koud zei hij. Gisteravond had hij weer 38.3 graden koorts en was vanmorgen weer gezakt. Het blijft een beetje op en neer gaan.
Vandaag is Julian wel weer iets fitter en is nu met Opa Jan en Oma Lieneke mee. Hij krijgt van opa een nieuw trainingspak en voetbalschoenen. Julian wil wel heel graag bij de kabouters gaan voetballen, maar wil absoluut niet trainen. (van wie zou hij dat hebben?)
Mirthe slaapt nog en ik heb nu even "het rijk alleen". Dat is ook wel eens even fijn. Julian zit nu midden in de heropvoeding en dat is heel erg vermoeiend moet ik zeggen. Het begint wel een beetje zijn vruchten af te werpen, maar we zijn er nog lang niet.
Nog even een vervolg van de rest van de dag:
Later vanmiddag werden we weer met onze neus op de feiten gedrukt. Ik kreeg een telefoontje van de moeder van Dylan (zaalgenoot van Julian in Leiden). Zij had heel slecht nieuws. De leukemie is terug en er zijn geen mogelijkheden meer om hem beter te maken.. Hij heeft een hele aggresieve vorm en het kan heel snel gaan. Ze hebben hem nog een aantal weken gegeven. Ik wist niet wat ik hoorde en ook niet wat ik moest zeggen, maar was toch wel heel blij dat we het van haar zelf hoorde. Ze twijfelden of ze ons zouden bellen of niet, maar ze wilden ook niet dat we het maandag van iemand anders in het ziekenhuis te horen zouden krijgen. Ongelofelijk: Zondag zaten we nog bij hen op de camping te praten over het feit dat het bij allebei zo goed gaat en nu dit vreselijke nieuws.We zijn er allebei kapot van en ik was blij dat Julian er op dat moment niet bij was. Hij weet nog van niets en we gaan maandag aan Eva (pedagogisch medewerker) vragen hoe we hem dit het best kunnen gaan vertellen.We willen in principe niets voor hem verzwijgen en aangezien Julian erg bijdehand is, zal hij ook door gaan vragen e.d en dan willen we wel op een goede manier antwoord geven.
Het is, zoals ik al schreef, best zwaar om Julian weer in het gareel te krijgen, maar aan de andere kant is dit niets vergeleken wat Dylan en zijn ouders te komende tijd mee moeten gaan maken en wil hen dan vanaf deze plaats ook heel veel sterkte toewensen.
Hij is de laatste dagen heel snel moe en we dachten dat zijn hb misschien gezakt zou zijn, maar vanmiddag belde mevr de Jong uit het Sophia om te vragen hoe het met Julian is en zij adviseerde hem bouillon te geven dat hij wat extra zout binnen krijgt en misschien daar een beetje van opknapt. Door het warme weer ga je meer zweten en verlies je ook veel zouten.
Woensdag heeft hij wel buitengespeeld en ook lekker in de zandbak en water zitten kliederen, al kwam hij wel steeds op schoot zitten en zei hij dat hij moe was, om vervolgens na 2 minuten weer van mijn schoot te springen. (je kunt er dus niet echt peil op trekken)
Gisterochtend zijn we nog naar de "kipjes" (wat onder de kenners vroeger "de hertjes" was) geweest en gistermiddag heeft hij heel veel binnen gezeten en onder een deken gelegen. Hij was erg moe en had het koud zei hij. Gisteravond had hij weer 38.3 graden koorts en was vanmorgen weer gezakt. Het blijft een beetje op en neer gaan.
Vandaag is Julian wel weer iets fitter en is nu met Opa Jan en Oma Lieneke mee. Hij krijgt van opa een nieuw trainingspak en voetbalschoenen. Julian wil wel heel graag bij de kabouters gaan voetballen, maar wil absoluut niet trainen. (van wie zou hij dat hebben?)
Mirthe slaapt nog en ik heb nu even "het rijk alleen". Dat is ook wel eens even fijn. Julian zit nu midden in de heropvoeding en dat is heel erg vermoeiend moet ik zeggen. Het begint wel een beetje zijn vruchten af te werpen, maar we zijn er nog lang niet.
Nog even een vervolg van de rest van de dag:
Later vanmiddag werden we weer met onze neus op de feiten gedrukt. Ik kreeg een telefoontje van de moeder van Dylan (zaalgenoot van Julian in Leiden). Zij had heel slecht nieuws. De leukemie is terug en er zijn geen mogelijkheden meer om hem beter te maken.. Hij heeft een hele aggresieve vorm en het kan heel snel gaan. Ze hebben hem nog een aantal weken gegeven. Ik wist niet wat ik hoorde en ook niet wat ik moest zeggen, maar was toch wel heel blij dat we het van haar zelf hoorde. Ze twijfelden of ze ons zouden bellen of niet, maar ze wilden ook niet dat we het maandag van iemand anders in het ziekenhuis te horen zouden krijgen. Ongelofelijk: Zondag zaten we nog bij hen op de camping te praten over het feit dat het bij allebei zo goed gaat en nu dit vreselijke nieuws.We zijn er allebei kapot van en ik was blij dat Julian er op dat moment niet bij was. Hij weet nog van niets en we gaan maandag aan Eva (pedagogisch medewerker) vragen hoe we hem dit het best kunnen gaan vertellen.We willen in principe niets voor hem verzwijgen en aangezien Julian erg bijdehand is, zal hij ook door gaan vragen e.d en dan willen we wel op een goede manier antwoord geven.
Het is, zoals ik al schreef, best zwaar om Julian weer in het gareel te krijgen, maar aan de andere kant is dit niets vergeleken wat Dylan en zijn ouders te komende tijd mee moeten gaan maken en wil hen dan vanaf deze plaats ook heel veel sterkte toewensen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten