Maandag 22 december

Maandag 22 december

Het slapen gaat ook met ups en downs. We zijn zo ontzettend moe. Het lijkt wel of alle vermoeidheid er van het hele jaar uitkomt.

Gelukkig hebben we ons zonnetje Mirthe nog in huis. Vanmorgen kroop ze naar de kamer van Julian en zei toen ze over de drempel kroop: Juja. We weten niet of ze echt Julian bedoelde, maar het leek er verdacht veel op.

Vanmiddag zijn we nog even in Hellevoetsluis geweest om te winkelen. Het was een vreemde rit er naar toe. Eigenlijk hoort Julian gewoon achterin de auto te zitten. Hij ging altijd zo graag mee winkelen.

We hebben nog een zwembroek voor Mirthe gekocht. We gaan toch nog 2 dagen mee met de kerstploeg naar de Weerterbergen. Het heeft helemaal geen zin om met z'n 3en thuis op de bank te gaan zitten en het is misschien wel even fijn een andere omgeving. Julian gaat in ons hoofd en hart toch ook met ons mee, dus waar we zijn, maakt niets uit.
We weten nog niet of we de stap al gaan wagen om te gaan zwemmen met Mirthe, maar we nemen in ieder geval de spullen mee en kijken wel of we het zien zitten. Julian ging ook altijd zo graag zwemmen en is het misschien beter om meteen maar de sprong te wagen, ook al zal dat niet mee vallen.

Het besef wordt ook steeds groter, dat we Julian nooit meer zullen zien en nooit meer met hem kunnen kroelen, koekjes bakken, knutstelen enz enz. Het is echt een leegte en stilte om ons heen en daar zullen we mee moeten leren leven.