Vrijdag dacht ik dat het beter ging, maar aan het eind van de middag voelde ik mijn humeur al verslechteren.
's avonds liep ik op Julian z'n kamer en moest ik ineens ontzettend huilen.
Ik kon bijna niet meer stoppen.
Mirthe heb ik op de automatische piloot, al huilend aangekleed en naar bed gebracht.
Het leek wel of alles er in 1x uitkwam. Wat doet dat gemis toch ontzettend pijn!!!!
Gisteren ben ik met Conny naar Roosendaal geweest om te winkelen. Het was gezellig en ik heb veel gekocht voor mezelf en voor Mirthe.
Het was soms wel moeilijk om al die jongenskleding te zien. Iedere keer viel mijn oog er meteen op. Het was we zwaar om met de keiharde realiteit geconfronteerd te worden en dat ik besefte dat ik nooit geen kleding meer voor Julian kan kopen.
Ook alle gezinnen met kinderen die er liepen en zeker als de kinderen een jaar of 4 waren, dan dacht ik bij mezelf vaak:
WAAROM?????
Waarom moest dat lieve arme ventje dit nou overkomen? Het was zo'n kanjer!!!
Waarom kon hij niet gewoon onbezorgd naar de peuterspeelzaal en daarna naar de basisschool. Lekker zwemmen en naar de peutergym en later naar de kabouters om lekker te voetballen. (zijn grootste passie)
Nee hoor: Uitgerekend Julian krijgt die klote ziekte en waarom kon hij er niet van genezen, zodat hij toch zijn leven "gewoon" voort kon zetten?
Allemaal vragen waar je nooit geen antwoord op krijgt.
Het is alleen zo oneerlijk. Er lopen zoveel slechte mensen op de wereld en zo'n lief, gezellig, kroelerig (en ook wel driftig) jongetje, moet dit overkomen.
Je gunt het niemand, maar zeker niet je eigen kind.
We moeten doorgaan, maar is soms wel erg moeilijk. Hoe moeten we nu doorgaan, als je allerliefste jongetje bij je vandaan is en nooit meer terugkomt.
Zelfs zijn driftbuien mis ik ontzettend!!! Zijn leuke uitspraken en zijn gezelligheid in huis, wat een leegte en stilte om ons heen!!!
Dan zeggen de mensen: Het is maar goed dat je Mirthe nog hebt.
Natuurlijk is het fijn, het is een schat, maar zo ontzettend bewerkelijk en aanwezig, dat je niet eens aan je verdriet toekomt.
Je bent een hele dag bezig om haar in bedwang te houden en overal vandaan te halen en dat is zo ontzettend vermoeiend en kan ik er echt niet bij hebben!!!
Vandaag was Mirthe super gezellig!!! Vanmorgen waren we samen al vroeg beneden.
Ze heeft lekker een poosje op schoot gezeten en het was net of we terug waren in de tijd.
Julian zat ook vaak lekker op schoot tijdens pyjamadag!!
Maar: Ik kan en mag Mirthe niet met Julian vergelijken. Dat is niet eerlijk tegenover haar.
Zij heeft haar eigen ik en moet ik haar accepteren zoals ze is.
Ze is nu nog zo klein, dat je eigenlijk niets met haar kan beginnen en dat vind ik nu jammer.
Het zou zo fijn zijn als je gezellig met haar kan knutselen en kletsen.
Maar goed: Die tijd komt natuurlijk nog!!
Het fotoboek van Julian is erg mooi geworden en alle bladen zitten nu in het album.
John had het er erg moeilijk mee, toen hij de foto's zag en hebben we allebei een poosje gehuild. Dat luchtte wel weer wat op.
Zit nog steeds te twijfelen of ik wel of geen werk ga zoeken.
Aan de ene kant ben ik bang dat het te snel is en ik een terugval krijg en aan de andere kant zou het heel goed zijn om er even uit te zijn en moet ik denk ik ook niet te lang wachten, omdat de stap dan steeds moeilijker wordt.
Ook zit ik er aan te denken om een boek te schrijven over de hele ziekteperiode en het verwerken van het verlies van Julian. Ik heb nu een aantal dagboeken besteld om te kijken op welke manier zij het geschreven hebben en misschien kan ik er iets van leren.
Verder zit ik ook te dubben of het verstandig is, om professionele hulp in te schakelen.
Ik heb voor mijn gevoel wel alles goed op een rijtje, maar ben bang dat er over een aantal jaar nog onverwerkt verdriet naar boven komt en daar zit ik helemaal niet op de wachten!!!!!
Kortom: ik was deze week heel blij met de 2 hele goede dagen, maar merk dat het nu wel weer heel zwaar is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten