Het is al weer 8 maanden geleden dat we onze Julian zijn kwijtgeraakt. Iedere keer die 11e van de maand. Voor velen een hele gewone dag, maar voor ons heeft die dag toch een nare bijsmaak en wordt je weer extra geconfronteerd met alles. Stom eigenlijk dat een mens zo op data gericht is. Ik mis Julian iedere dag, dus waarom moet het op zo'n dag nog erger zijn dan anders? Weer een vraag waar niemand antwoord op heeft!!
We gaan een schilderij laten maken van een foto van Julian. Van de foto linksonder in de collage. Op deze manier hebben we nog iets moois bij onze verzameling als herinnering aan Julian. Mirthe weet ook precies wie Julian is.
Op een foto zegt ze steeds: Lalao (Julian) en als we langs de begraafplaats lopen, zegt ze ook altijd zijn naam.
Met Mirthe gaat het goed.
Het is een echte ondeugd en haalt allerlei streken uit, die de moeite waard zijn om voor altijd vast te leggen.
www.mirthevisser.blogspot.com
Gelukkig kunnen we steeds meer genieten van Mirthe, zij is toch wel het zonnetje in huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten