Zaterdag 13 juni Herdenkingsbijeenkomst Sophia

Vandaag was het dan zover en zijn we weer naar Rotterdam gegaan voor de herdenkingsbijeenkomst in het Sophia kinderziekenhuis. Het was een herdenking voor alle kinderen die zijn overleden in het sophia in de 2e helft van 2008. Het was natuurlijk ook voor de kinderen die thuis zijn overleden, maar wel onder behandeling waren in het sophia. Ik was de hele morgen erg nerveus en zag er als een berg tegenop. Er werd gevraagd of iedereen een bloem wilde meenemen en zo ben ik voor we weggingen nog even 2 rozen gaan kopen. 1 witte roos heb ik toen eerst bij Julian neergelegd en de andere roos hebben we meegenomen naar Rotterdam. Ook zat er bij de uitnodiging een kaartje met de vraag of we er iets op wilden schrijven, zodat dit in een boek geplakt wordt en dit boek komt in het stiltecentrum te liggen. Dit is om de stap naar het ziekenhuis iets kleiner te maken en als er iemand behoefte heeft om naar het ziekenhuis te gaan, maar eigenlijk geen doel heeft, kan dan in het stiltecentrum al deze kaartjes bekijken. We missen het ziekenhuis ontzettend en je gaat ook niet zo snel even langs op de afdeling(en) en op deze manier heb je toch een soort doel, als we nog eens terug willen. Ik heb op het kaartje een foto van Julian geplakt en de volgende tekst er op geschreven: Lieve Julian, Je bent een kanjer, Ons allerliefste jongetje, We houden ontzettend veel van je en we zullen je nooit vergeten Papa en Mama Dr vd Heuvel belde vrijdagavond nog om te zeggen dat ze niet aanwezig kon zijn, maar dat we altijd welkom zijn als we in de buurt zijn. Ze zei: Mochten jullie me nog even willen spreken, bel dan even van te voren om te kijken of ik er ben, want ik ben vaak weg en dan kunnen we altijd even een kop koffie drinken. Dit vond ik wel ontzettend aardig. Het was jammer dat ze er niet was, want we hadden haar graag nog even gesproken. Ze zijn flink aan het verbouwen en zo was het winkeltje met broodjeszaak naar buiten verhuisd, want er komt nog een verdieping op en er moet een lift geplaatst worden naar de 4e verdieping. We hebben eerst nog wat gedronken en zijn toen naar binnen gegaan. We werden opgevangen door 2 vrouwen die in de organisatie zaten en ze wilden ons de weg wijzen. We vertelden dat we op alle verdiepingen de weg wisten en hebben nog even staan praten en was het wel even moeilijk en moest ook ontzettend huilen. Vooral toen ik een jongetje in de hal zag lopen met een pet op, met een infuuspaal en een kanjerketting. (of je Julian zo zag lopen) Eenmaal binnen zagen we allerlei verpleegkundigen van de oncopoli en 2 zuid. Zuster Corry, Nel, Gerda, en nog 3 waarvan we (stom genoeg) de namen niet meer wisten. We hebben er meteen al een aantal gesproken en zouden later de rest nog spreken. De bijeenkomst begon: Er werd een toespraak gehouden, muziek gespeeld en gezongen door een zangeres. Later werden alle namen opgenoemd van alle kinderen. Dit was ook heel erg emotioneel. Later kwam een vader aan het woord, die in 2001 zijn kind was verloren. Na het officiele gedeelte, moesten we allemaal een kaartje maken voor aan een ballon. We hebben toen ook voor Leon een kaartje gemaakt, want zijn ouders konden op het laatste moment niet aanwezig zijn. De verpleging had ook al bedacht om een ballon voor Leon op te laten, maar hebben het ons laten doen. Fijn dat iedereen ook aan Leon had gedacht. We zijn toen met z'n allen naar buiten gegaan en hebben toen de balonnen opgelaten. Nadat ze hoog in de lucht vlogen zijn we met een paar verpleegkundigen nog naar 2 zuid gegaan om daar nog even een praatje te maken met de zusters die aan het werk waren. Het was heel vertrouwd om weer op de afdeling te lopen en hebben nog een hele tijd staan kletsen. Julian "zijn" kamer lag een meisje, alleen dat kindje was op weekendverlof en al haar spullen stonden er nog in. We mochten wel even gaan kijken, maar hebben dit niet gedaan, omdat het toch heel anders is, een volle kamer met spullen van een ander kind. We zijn nadat we alles hadden besproken weer huiswaarts gekeerd. We waren helemaal total loss. Ongelofelijk hoeveel mensen er waren!! Ik denk dat er zo'n kleine 100 mensen waren en ik weet niet precies om hoeveel overleden kinderen het ging, maar volgens mij waren dat er zo'n 60. Alle emoties en indrukken zorgden ervoor dat we erg moe waren. We zijn wel ontzettend blij dat we geweest zijn. Het is een blijft toch een vertrouwde plek voor ons.