Het eerste jaar zonder Julian
Wat is dat jaar toch snel gegaan. Eind december is het al weer 2 jaar geleden dat ons leven voorgoed veranderde. Eerst de geboorte van Mirthe en 4 dagen later stortte onze wereld in toen de leukemie bij Julian ontdekt werd. Ik zal nooit meer die eerste weken vergeten. De hele tijd had ik het gevoel dat er een baksteen in mijn maag lag. Ik heb nooit geweten dat een mens zoveel zenuwen in zijn lichaam kon hebben. Eigenlijk hadden we toen de grootste klap te verwerken gekregen. Je verwacht niet dat je kind zo’n vreselijke ziekte krijgt. Dit gebeurt ten slotte alleen maar bij iemand anders. Het overlijden van Julian kwam niet helemaal als donderslag bij heldere hemel. De gehele ziekteperiode van Julian hebben we er rekening mee gehouden dat er ook een mogelijkheid zou zijn dat hij het niet ging redden. We hebben er als het ware toch (voor zover dat dit natuurlijk gaat) naar toe geleefd. De hele proces van verwerking begon eigenlijk 2 jaar geleden al.
We hadden natuurlijk ook geen keus en moesten we niet te veel nadenken over een eventuele slechte afloop. We moesten positief blijven en er bovenal voor Julian zijn. Het is gek, maar op een gegeven moment leer je leven met onzekerheid, spanningen en de vele tegenslagen. Al met al hebben we ook vele leuke momenten gehad met als hoogtepunt het weekend Plopsaland.
In het ziekenhuis hebben we het ook vaak gezellig gehad en we voelden ons er echt thuis. Julian zei wel eens: “het ziekenhuis is toch ook thuis” Kun je nagaan hoe vertrouwd het ziekenhuis ook voor hem was.
Gek, dat we in het begin het ziekenhuis ook zo misten. De meeste mensen hebben een hekel aan het ziekenhuis. Wij daarentegen hadden er heel veel voor over gehad om nog jaren regelmatig in het ziekenhuis te vertoeven. Het zou betekenen dat Julian er nog was en hadden we de spanningen, onzekerheden en andere ongemakken graag voor lief genomen.
Maar goed, het is nu eenmaal anders gelopen en heeft ons leven een hele andere wending gekregen. Iets waar je niet aan denkt als je kinderen gaat krijgen. Een kind hoort zijn ouders te overleven en niet andersom.
Het eerste jaar zonder Julian is met ups en downs verlopen. Veel mensen vroegen of ik door zou gaan met schrijven. Ik ben wel doorgegaan met het bijhouden van een dagboek voor mezelf, alleen heb ik (bijna) niet meer op de weblog van Julian geschreven. Ook ben ik al geruime tijd bezig met het schrijven van een boek over de hele ziekteperiode van Julian. Dit doe ik aan de hand van de stukjes die ik op de site heb geschreven. Dus wie weet wat hier ooit nog uit voortkomt?
Ook ben ik regelmatig met de foto’s en filmpjes van Julian aan de slag gegaan. Het was voor mij een fijne manier om toch met Julian bezig te zijn. Hieronder een aantal filmpjes die ik de afgelopen tijd heb gemaakt.
Julian, onze kleine Held: http://www.youtube.com/watch?v=dP6XYOk7bL8
Julian, wanneer zie ik jou terug: http://www.youtube.com/watch?v=EQL0A7JGEEM
Het leukste van Julian: http://www.youtube.com/watch?v=JNrmXC_qL9A
Tja, hoe pak iemand zijn leven weer op als je net je kind kwijtgeraakt bent? Wij vonden allebei dat doorgaan met ons leven het allerbeste was. Zoveel mogelijk de dingen doen die je “vroeger” ook altijd deed. We hebben geprobeerd om alle confrontaties aan te gaan, want uitstellen heeft totaal geen zin en dan wordt het alleen maar moeilijker.
Alle eerste keren zijn het moeilijkst. De eerste keer met Mirthe zwemmen, de eerste keer met Mirthe naar de peutergym. De eerste keer langs school lopen, waar de kinderen uit “zijn” klas aan het buiten spelen waren. De eerste keren boodschappen doen. Als je langs de schappen liep en je zag de verschillende artikelen, dacht je meteen aan Julian en wat hij allemaal lekker vond.
De eerste vakantie zonder Julian was ook heel zwaar. Op 2e kerstdag waren we in het zwembad in de Weerterbergen. Mirthe kroop meteen naar een mevrouw toe en ging bij haar staan. De vrouw vroeg: “hoe oud is ze?” We antwoordden: “morgen wordt ze 1 jaar.” De vrouw was zich natuurlijk van geen kwaad bewust en riep vrolijk: “Oh wat speciaal hè, zo’n eerste jaar!” We hebben het er toen maar bij gelaten en maar niet gezegd dat we van dat hele eerste jaar van Mirthe bijna niets hebben meegekregen.
De volgende vakantie, maar dan met z’n drieën was ook heel confronterend. Uitgerekend de eerste vakantiedag was er op het park een Opkikkerdag georganiseerd voor ernstig zieke kinderen. De hele dag reden er brandweerwagens en politieauto’s met sirene rond. Bij iedere brandweerwagen die voorbij kwam moest ik harder huilen. Natuurlijk was het super wat ze voor die kinderen georganiseerd hadden, maar wat zou Julian dat geweldig gevonden hebben!!! Die hele week hoorde je ook nog overal de naam Julian roepen. Er waren volgens mijn wel 10 Julians op het park en natuurlijk geen ander kind dat Mirthe heette. Ze zullen er best geweest zijn, maar daar staat je “oor” dan niet naar.
Zo ook een keer tijdens mijn werk, liep er een meisje met een sondevoedingslangetje in haar neus. Ik was mijn hele leven (totdat Julian ziek geworden is) volgens mij nog niemand tegen gekomen met een slangetjes in zijn/haar neus en uitgerekend nu kwam er uit het niets een meisje met sondevoeding aan de balie. De rillingen liepen over mijn lijf.
Deze zomer moest ik een nieuw paspoort. Leuke pasfoto’s gemaakt van Mirthe en op het gemeentehuis besefte ik ineens dat Julian er niet meer bijkwam in mijn nieuwe paspoort. Op zulke momenten werd je echt weer met je neus op de feiten gedrukt. Gelukkig mocht ik mijn oude paspoort wel houden, al was het met een aantal gaten erin, om hem ongeldig te maken.
De eerste dag dat ik in de bibliotheek werkte, moest ik leners gaan zoeken aan de hand van de postcode. Ik vulde om te oefenen mijn eigen postcode en huisnummer in en wie kwam er tevoorschijn. Ikzelf natuurlijk, maar ook Julian in het rood geschreven. Als mensen rood geschreven staan is een lener uitgeschreven. Het was zwaar om te zien dat Julian nooit geen boekjes meer kan lenen.
Het zijn vaak de onverwachte dingen die zo moeilijk zijn. Als je ergens bent waar muziek gedraaid wordt, hou je er altijd rekening mee dat er muziek gedraaid kan worden, die we op de begrafenis hebben laten horen. Zo waren we een keer op een feestje en werd er ineens “Wij houden van oranje” van André Hazes gedraaid. Niemand legt natuurlijk de link van dit nummer bij Julian, maar ik schrok me te pletter. Ik zag me ineens weer in Leiden met Julian op schoot zitten, terwijl ik dit liedje wel “tig” keer voor hem heb gezongen tijdens het EK 2008. Alle herinneringen met de bijbehorende emoties kwamen weer boven. Ik was hier totaal niet op voorbereid en dan komt de klap des te harder aan.
Sinds Sinterklaas weer in het land is, vonden we het weer moeilijker worden. De laatste weken in het ziekenhuis hebben we heel vaak de cd met Sinterklaasliedjes geluisterd. Julian had ook een luisterboek en dvd van Sinterklaas, die werden ook regelmatig afgespeeld. Zijn kamer hing vol sinterklaasspulletjes en voor Julian was de sinterklaasperiode één groot feest. Het is ook tevens het laatste feest wat Julian heeft meegemaakt. Wat heeft Julian hiervan genoten!
En zo zijn we nu weer bij 11 december aangekomen. Eén jaar zonder Julian. Eén jaar van gemis en verdriet. Ook een jaar van leuke dingen en het zien opgroeien van Mirthe. Ze gaat steeds meer op Julian lijken qua uiterlijk en stem en manier van doen en laten. Aan de ene kant is het heel moeilijk om te zien, maar aan de andere kant is het fijn om op die manier dingen van Julian terug te zien.
Alle herinneringen aan vorig jaar kwamen de afgelopen dagen weer naar boven. Die laatste vreselijke dagen. De laatste woorden die Julian heeft gezegd. Het moment dat de arts kwam vertellen dat er toch echt witte bloedcellen moesten komen, dat hij het anders niet zou gaan redden. Hoe opgezet Julian was van het vocht, de laatste dagen. Dit staat voor altijd in ons geheugen gegrift. Ten slotte het telefoontje wat we op 11 december om 4.15 uur kregen. We moesten direct komen want het ging niet goed met Julian. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, werd ons verteld dat ze net gestopt waren met reanimeren. Het noodlot was toen toegeslagen! We waren ons lieve mannetje kwijtgeraakt. Hoe moesten we verder zonder onze knul?
We hebben nog regelmatig contact met andere ouders die hun kind hebben verloren. Deze mensen hebben aan een half woord genoeg. Gelukkig hebben we ook veel mensen in onze naaste omgeving waar we vaak ons verhaal aan kwijt kunnen. We vinden het fijn om regelmatig over Julian te praten en de herinneringen aan hem levend te houden. Iemand is ten slotte pas echt dood als er niet meer over diegene gesproken wordt.
Hoe zal het 2e jaar gaan verlopen? De één zegt: “het wordt alleen maar zwaarder.” De ander zegt: “de scherpe kantjes gaan er af.” Ik weet nog niet wie we moeten geloven. Het lijkt me wel heel moeilijk om niet meer de kunnen zeggen: “Vorig jaar deed/zei Julian ……………......
De tijd zal het leren hoe wij dit zullen gaan ervaren.
11 december, wat ga je op zo’n trieste dag doen? Gewoon werken? Nee, daar staat je hoofd totaal niet naar. Naar de dierentuin? Ook geen goed idee!
Uiteindelijk hebben we besloten om toch weer terug te keren naar het Sophia.
Hieronder een verslag van deze dag:
Na een week van heen en weer mailen met de diverse medewerkers van het ziekenhuis hebben we wat afspraken kunnen maken. Rond half 11 konden we bij de maatschappelijk werker terecht. Ook hadden we gevraagd of dr vd Heuvel nog tijd had om ons te zien. Zij is op een congres in Amerika (net als vorig jaar) Wel wilde dokter Segers ons graag ontvangen. Ook heb ik de IC verpleegkundige een e-mail gestuurd of er een mogelijkheid was, dat we nog een kijkje konden nemen in de kamer waar Julian is overleden. Dit was helaas niet mogelijk omdat de kamer van Julian bezet was.
Nadat we bij Julian op de begraafplaats zijn geweest, zijn we weer naaar Rotterdam vertrokken. Om half 11 hadden we een gesprek met de maatschappelijk werker. Het was fijn om weer eens even alles op een rijtje te zetten en over de gehele periode even na te praten.
Na een uur heeft Bob de Raadt dokter Segers opgepiept en zijn we met haar naar 2 zuid gegaan en hebben daar ook nog een hele poos zitten praten.
Het was een fijn gesprek.
Nadat we afscheid genomen hadden van dokter Segers hebben we nog een aantal verpleegkundigen gesproken.
Ze konden bijna niet geloven dat het al weer een jaar geleden was.
We zijn toen naar beneden gegaan om een broodje te eten en wat te drinken. De broodjes smaken nog steeds hetzelfde en het assortiment is ook nog steeds hetzelfde.
Nadat we onze broodjes opgegeten hadden zijn we naar het stiltecentrum gegaan en hebben we in een gedenkschrift het gedicht geschreven wat Nathalie, een vriendin, voor ons heeft geschreven. Zie foto linksboven.
Ook hebben we weer een kaarsje aangestoken voor Julian.
Voordat we weer richting Stellendam gingen zijn we nog even op de poli langsgegaan en hebben daar nog een paar verpleegkundigen gesproken. Ze zouden de groeten doen aan de andere collega's en in een schriftje schrijven dat we zijn geweest, zodat alle collega's van ons bezoek op de hoogte zijn.
Vandaag ging het een stuk beter dan de afgelopen dagen. Vaak zijn de dagen ervoor vele malen zwaarder dan de dag zelf. Dit vonden we met de geboortedag van Julian ook, maar nu waren de afgelopen dagen nog veel zwaarder. Aan zijn geboortedag hebben we nog mooie herinneringen aan de voorgaande jaren, maar aan 11 december vorig jaar hebben we geen enkele mooie herinnering.
We willen dan ook iedereen bedanken voor alle kaarten berichtjes en andere blijken van medeleven.
Het heeft ons erg goed gedaan!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten