Midden in de nacht ben ik, nadat de diagnose leukemie gesteld was, nog naar het ziekenhuis in Dirksland gegaan.
Ik zie mezelf nog steeds lopen door die gang in het ziekenhuis. Er kwam een verpleegkundige naar me toe en sloeg een arm om me heen en zo bracht ze me naar de kamer waar mijn lieve ventje lag.
Julian lag in dat ziekenhuisbed te slapen. Het infuus liep en ze zouden proberen hem stabiel te houden tot de volgende morgen. Dan zou hij naar het Sophia kinderziekenhuis worden overgebracht voor verdere onderzoeken en behandeling.
Wat een verdriet en onzekerheid. We wisten totaal niet wat er allemaal ging gebeuren!
Nu zijn we 2 jaar verder en jammergenoeg heel wat wijzer geworden in de medische wereld. Ook is het al weer ruim 1 jaar geleden dat we Julian zijn kwijtgeraakt.
Wat hadden we nog graag in die medische molen gezeten. Het zou een teken zijn dat Julian nog bij ons was en hopelijk op weg was naar een gezonde toekomst.
Het heeft niet zo mogen zijn en zullen deze ervaring en dit verlies ons hele leven met ons mee moeten dragen.
Op dit soort (herdenkings)dagen komen alle herinneringen weer extra naar boven en voel je de zenuwen en onzekerheid weer door je lijf gieren.
Wat heeft dat ventje toch veel moeten doorstaan. Als je er midden in zit, besef je dat allemaal niet zo.
Infuus prikken?
Ja, dat moest gewoon, maar nu denk je wel eens: Wat moest er iedere keer voor angst door Julian worden overwonnen.
Sonde inbrengen?
Begin maar gewoon zeiden we dan tegen de verpleegkundigen, want bij uitstel wordt het alleen maar moeilijker. Als ik er nu aan denk om zelf een sonde ingebracht te krijgen, krijg ik al de kriebels en Julian deed het toch allemaal maar, al was het regelmatig wel onder protest.
Medicijnen innemen?
Julian heeft altijd alle medicijnen ingenomen, die hij moest hebben. Soms wel onder dwang, maar uiteindelijk nam hij ze altijd in.
Gelukkig was hij alle vervelende handelingen altijd zo vergeten en ging over tot de orde van de dag. Ook zei hij: "het ziekenhuis is toch ook thuis."
Ondanks de soms vervelende handelingen had hij het toch altijd naar zijn zin en accepteerde de situatie zoals hij was.
Lieve familie,
BeantwoordenVerwijderenwat een weg hebben jullie af moeten leggen samen met Julian. En wat vreselijk dat jullie zonder hem verder moeten.
Ik zou veel willen zeggen, maar weet de juiste woorden niet.
Jullie prachtige zoon is er niet meer, wat een pijn moet dat doen.
(Ik zag dat jullie ook in het ziekenhuis in Dirksland kwamen, dat is in de buurt. Ik woon in Sommelsdijk, kom uit Dirksland.)
Lieve familie,
BeantwoordenVerwijderenWat hebben jullie en jullie kleine/grote man veel moeten doorstaan! als ik jullie stukjes lees krijg ik over me hele lichaam kippenvel en tranen in mijn ogen! Diep respect heb ik voor jullie.
Ik wil jullie heel erg veel sterkte wensen het zal altijd vreselijk moeilijk blijven.
liefs zonnestraaltje (BB forum)