Zaterdag 30 januari; Een simpele vraag

Een simpele vraag:
Eén van de meest gangbare vragen die een mens stelt om een gesprek aan te knopen of een gesprek op gang te houden is: Hoeveel kinderen heb je?
Tsja, op zich een hele makkelijke vraag, maar wat ga je dan zeggen?
Ik heb 1 kind krijg ik niet uit mijn strot, want ik heb er tenslotte 2 gekregen.
Julian hoort er wat dat betreft nog gewoon bij.
Wat zeg je in zo'n geval?
We hebben 2 kinderen, maar..........................................

Ga je een wildvreemd iemand het hele verhaal vertellen of zeg je gewoon dat je 2 kinderen hebt gekregen en het daarbij laten.
Het is erg moelijk!!
Altijd wordt je met deze vraag toch weer met het verlies van Julian geconfronteerd, of je nu wilt of niet.
Nu ik zwanger ben en regelmatig op mijn werk mensen tegenkom die ik niet ken, komt die vraag ook vaak naar voren.
Mijn buik begint behoorlijk te groeien en ik kan hem ook niet meer verbergen.
Hoe vaak zal ik de komende tijd nog de vraag krijgen; Is dit je eerste kind of heb je er nog meer?
Dit is mijn 3e kind, geef ik dan als antwoord.
Oh, dan zul je het wel druk krijgen met 3 kids.
Nou, dat zal wel meevallen, want.......................................................................
En voor je het weet sta je weer het hele verhaal te vertellen.
Op zich is het heel goed om erover te praten, maar soms heb je daar ook weleens geen zin in.

"Oh sorry", zeggen de mensen dan, "dat wist ik niet."
Nee, dat is maar goed ook, want het staat gelukkig niet op mijn voorhoofd geschreven.
Ik denk dat deze mensen de volgende keer wel uitkijken als ze deze, op zich hele simpele, vraag aan iemand stellen.