Vandaag is het 2 jaar geleden dat Julian zijn nieuwe bloedfabriekje heeft gekregen, oftewel de beenmergtransplantatie.
Veel lotgenoten vieren deze dag als een verjaardag, omdat deze dag een begin is van een nieuw leven.
Wij zijn er niet eens aan toegekomen om de 1e "verjaardag" te vieren.
Normaal gesproken zeggen de artsen dat na 2 jaar de transplantatie geslaagd is, dan zou het nu dubbel feest geweest zijn.
Maar aan "als" en "zou" heb je niets aan en was deze dag een "gewone", maar toch vervelende dag!!!
Zo is de maand mei bijna voorbij, een maand vol herinnerigen en moeilijke momenten:
6 mei (2008): opname IC en is Julian door het oog van de naald gekropen
9 mei (moederdag): Tja, moederdag, wat zal ik daar nog verder aan toevoegen?
13 mei (2008) opname in Leiden
30 mei (2008) dag van de beenmergtransplantatie
Zo ook, net als 2 jaar geleden, wordt heel Nederland zo zachtjes aan Oranje! Toen vonden we het hartstikke leuk om allerlei oranjespullen te verzamelen voor in de tent van Julian.
Nu krijg je een brok in je keer als je al die oranjespullen ziet liggen in de winkels.
Ook worstelden we met de vraag:
Moeten we voor Mirthe een Oranjeshirt kopen? Zij is helemaal niet geïnteresseerd in voetbal en heeft dat eigenlijk ook helemaal geen zin.
Anderzijds zouden we voor Julian wel een oranjeshirt gekocht hebben en dan zou Mirthe er automatisch ook één gekregen hebben.
We hebben uiteindelijk besloten om dit jaar niet mee te doen aan de Oranjegekte!
Als Mirthe ouder is het voetballen ook leuk gaan vinden of mocht het babybroertje of zusje voetbalgek worden, dan is het vroeg genoeg om ons weer in de oranjespullen te verdiepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten