Stomtoevallig keek ik op de banners van de kinderen en zag tot mijn verbazing dat het vandaag precies:
1 jaar, 11 maanden, 1 week en 1 dag geleden is dat Julian is overleden.
Wat gaat de tijd toch snel!
Aan de ene kant is het alsof het de dag van gisteren was en aan de andere kant is onze kanjer al 101 weken oftewel 708 dagen bij ons vandaan.
Vooral de periode november/december komen er allerlei data en de bijbehorende herinneringen weer boven. Iedere dag komen alle beelden van het ziekenhuis weer boven.
Hoe we de laatste weken doorbrachten.....
Ik denk steeds weer terug aan:
... Het versieren van Julian zijn kamer met zelfgemaakte slingers
... Het luisteren naar de luistercd van het paard van Sinterklaas
... Het luisteren naar de cd met Sinterklaasliedjes, die ik toevallig gisteren toch maar naar beneden heb gehaald om ze aan Mirthe te laten horen.
... De intocht van Sinterklaas kijken
... Het winkelen/boodschappen doen in de binnenstad van Rotterdam met Mirthe in de kinderwagen in de uurtjes die ik niet in het ziekenhuis was.
... Het logeren in het Ronald MC Donaldhuis, die langzamerhand leegliep, omdat ze volop met de voorbereidingen bezig waren voor de verhuizing.
... Het samen kleuren van de kleurplaten.
... Het afwachten of Julian wel of niet door kon naar Leiden na de eerst chemokuur
... De avonden naast Julian zijn bed met de laptop op schoot of met de controller van de playstation op schoot
... Het ontbijt halen in restaurant van het ziekenhuis. Ik mocht dan niet te lang wegblijven van Julian, want dan voelde hij zich alleen. Ik kwam weleens een bekende tegen en bleef dan even staan kletsen.....
... Julian, die meestal meteen als de lichten op de gang om 8 uur aangingen wilde wassen, terwijl ik nog zo ontzettend moe was vanwege het slaapgebrek.
... Het wisselen van de wacht. Als John bij Julian was, was ik bij Mirthe en zo ging dit dag in, dag uit door. Dus de ene nacht sliep ik bij Julian en de andere nacht sliep in bij Mirthe in het RMD Huis
... De kant-en-klaarmaaltijden, die eigenlijk helemaal niet lekker waren, maar ja, je moest toch wat..
... De hele lege gangen van het ziekenhuis ('s avonds), als ik even een blikje drinken uit de automaat ging halen
... De kanjerketting
... Het langverwachte bezoek van Sinterklaas
Alle herinneringen komen weer boven. Zelfs het zenuwachtige gevoel in mijn buik voel ik weer, als ik terug denk aan die tijd.
Het was een hele zware, bijzondere, moeilijke, gezellige, angstige en toch ook deels een leuke periode.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten