leven we nu zonder onze lieve Julian.
Het is soms nog steeds niet te bevatten dat Julian er niet meer is.
Waarom kreeg onze knul die vreselijke ziekte?
Waarom kon Julian niet beter worden?
Waarom moest dit lieve mannetje de strijd tegen deze rotziekte verliezen?
Waarom mocht hij niet in ons gezin opgroeien, samen met zijn zusjes?
Waarom????????????????????????????
Tja, daar heeft niemand antwoord op. We zullen het antwoord ook nooit krijgen.
We hebben geen keus en we moeten door met ons leven. Voor onszelf, voor elkaar en voor de 2 kleine meisjes.
Alleen zal er altijd een donker randje om ons bestaan blijven. Het verlies van je kind heeft zo'n impact op je leven, dat het altijd als rode draad door je leven zal blijven lopen, bij alles wat je doet.
Al is het maar bij het zien van de lege bedjes als Mirthe en Lieke uit logeren zijn. Dan kom je thuis en als je dan het lege bed op Mirthe d'r kamer (voorheen de kamer van Julian) ziet, lopen de rillingen over je lijf. Dat lege bed is bijna niet om aan te zien. Die kamer heeft ruim een jaar leeg gestaan.......
Ook gaat Mirthe qua doen en laten steeds meer op Julian lijken. Bij bepaalde geluidjes of klanken in haar stem is het of je Julian hoort.
Bij Lieke is het juist haar uiterlijk, die ons vaak aan Julian doet denken.
Het is op zich wel fijn om dit soort dingen van Julian terug te zien. Zo blijft de herinnering aan ons lieve ventje levend!
We zullen hem nooit vergeten, maar soms denk ik bij mezelf: "Oh ja, das waar; dat deed Julian precies hetzelfde!"
Het zijn soms hele kleine dingetjes, die je dan toch vergeet, maar gelukkig meteen ook weer boven komen als je het weer ziet of hoort.
Ook is het heel raar dat Mirthe zo zachtjes aan de leeftijd van Julian gaat krijgen, die Julian had, toen hij ziek werd. Over zo'n 15 maanden zal zij ouder zijn dan dat Julian is geworden.
Julian is nu al bijna de helft van zijn leventje al niet meer bij ons. Van de 4 jaar die hij is geworden is hij al 2 jaar niet meer bij ons.
Nog ruim 2 jaar erbij en hij zal dan al langer bij ons weg zijn, dan dat we hem bij ons gehad hebben.
Wat gaat de tijd toch ontzettend snel!
In het eerste jaar leef je nog op de automatische piloot en gaat er heel veel langs je heen.
Je leeft in zo'n hele andere wereld, dat je soms niet eens in de gaten hebt, wat er om je heen gebeurd.
Zelfs nu heb ik vaak nog moeite om dingen te onthouden, omdat je simpelweg je hoofd er niet bij kunt houden.
Het is al zo vaak gebeurd dat iemand zei: "Dat heb ik verteld, hoor!" Terwijl het voor mij dan echt nieuw is!"
Tja.... en dan dat tweede jaar....
Als je het eerst jaar maar gehad hebt, wordt er dan gezegd......
Vaak hoor je dat het 2e jaar wel makkelijker is.
Het is moeilijk om hier een bevestigend antwoord op te geven.
Het gemis is zeker niet minder geworden en lijkt zelfs meer te worden.
Ook komt ineens vaker het besef bovendrijven: "Julian komt echt nooit meer terug!"
Dat komt dan wel keihard aan en kwam er soms ook een soort "paniekgevoel" naar boven:
"Hoe moeten we toch zonder hem verder leven?"
We merkten gelukkig wel dat de periode tussen de "dipdagen" wel steeds groter wordt.
Er gaan soms weken voorbij dat het gewoon goed gaat. Natuurlijk denk je iedere dag meerder keren aan Julian, maar dat zijn ook vaak mooie herinneringen die boven komen.
Al lijkt het wel of de dagen dat we het moeilijk hebben, veel zwaarder zijn.
Dit komt denk ik doordat we nu ook veel meer genieten van de mooie dingen en het daardoor lijkt of je dips heviger zijn, omdat de verschillen tussen goede en een slechte dagen nu veel groter zijn.
Maar gelukkig, kunnen we over het algemeen wel zeggen dat het goed met ons gaat.
We leren langzamerhand leven met het gemis van Julian.
We kunnen van Mirthe en Lieke weer genieten. Zij brengen ook de nodige gezelligheid met zich mee.
Met hen beleven we ook weer de mooie momenten van het leven.
Julian zal voor altijd in ons hart blijven. De herinneringen zullen we koesteren en uiteraard zullen we hem nooit vergeten!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten