Eerst een lieve zoon en dan een gezonde dochter. Wat wil een mens nog meer?
We dachten op dat moment dat het grote genieten met ons gezin kon gaan beginnen.
Het was echter niet het geval. We wisten toen op 29 december nog niet dat dit de laatste dag van ons "normale" leventje zou zijn.
Nu denk ik terug aan 29 december 2007. De laatste dag dat voor ons geluk heel gewoon was.
Een dag later is het balletje, of zeg maar gerust hele grote bal gaan rollen.
In de nacht van 30 op 31 december is de leukemie bij Julian ontdekt.
Onze wereld stortte op dat moment volledig in!!!
Alle onzekerheden en ellende die we hebben meegemaakt, heeft ons heel goed doen beseffen dat geluk helemaal niet gewoon is en dat je moet genieten van alle mooie dingen in het leven.
Positief zijn..... positief blijven..... en de moed niet opgeven.
Ik kwam nog een mooie tekst tegen, waarvan ik probeer om op deze manier voor mezelf, voor elkaar en voor de meisjes door te kunnen gaan:
Je kan huilen omdat hij er niet meer is,
of je kan lachen omdat hij geleefd heeft.
Je kan je ogen sluiten en bidden dat hij terugkomt,
of je kan je ogen openen en zien wat hij achtergelaten heeft.
Je hart kan leeg zijn omdat je hem niet meer zal zien,
of je hart kan vol zijn van de tijd die je met hem hebt gedeeld.
Je kan je blijven herinneren dat hij dood is,
of je kan blij zijn met de herinneringen aan hem.
Je kan doen wat hij graag wilde;
Lachen
Je ogen laten stralen

Prachtig!
BeantwoordenVerwijderenEn ik ben de laatste dagen in gedachten veel bij jullie...
Veel liefs van ons allemaal!