Weer een jaar voorbij......
Waar blijft de tijd........
3 jaar geleden hebben Julian en John oud en nieuw doorgebracht in het Sophia Kinderziekenhuis.
De nachtmerrie was toen net begonnen. Als ik weer terugdenk aan die dagen, komen de zenuwen en tranen weer boven.
Waarom moest Julian ziek worden? Zo'n onschuldig kind......
Die eerste weken lag er constant een baksteen op mijn maag van de zenuwen.
Wat een rollercoaster van hoogte- en dieptepunten.
Eerst ontzettend blij met de geboorte van Mirthe en een paar dagen later heeft je oudste kind ineens een levensbedreigende ziekte.
Ik ben dit jaar de hele maand december eigenlijk heel goed doorgekomen. Op 11 december hebben we ondanks alles toch een leuke dag gehad.
Op 16 december (dag van de begrafenis) ben ik maar gaan shoppen. Daar knapt een mens altijd van op!(je portemonnee niet, maar goed; dat mag de pret niet drukken)
Met de kerst lekker een weekje naar Centerparcs, wat ook heel gezellig was.
Daarna Mirthe d'r verjaardag gevierd. Ze heeft een hele leuke dag gehad.
En dan nu........ 31 december 2010...... de laatste dag van het jaar....
Wat is het gemis nu ontzettend groot!!!
Wat had ik graag kerst en Oud & Nieuw 2008 in Leiden doorgebracht. Een teken dat Julian toch de 2e beenmergtransplantatie kon ondergaan. Een nieuwe kans op genezing.....
Wat hadden we graag Oud & Nieuw 2009 met z'n 4 willen vieren. Hopend dat de beenmergtransplantatie goed geslaagd zou zijn en Julian heel hard op weg was naar een gezonde toekomst
En dan nu Oud & Nieuw 2010......
Ondanks het gemis van Julian is 2010 toch een mooi jaar geweest met als hoogtepunt de geboorte van Lieke op 18 juli.
Wat hadden we graag de jaarwisseling met z'n vijven doorgebracht.
Wat zou Julian trots geweest zijn op zijn zusjes. Ik weet wel dat hij nu ook blij is met zijn lieve zusjes, maar in levende lijve zou dit zeker ook zo zijn geweest. Als je zag hoe stapelgek Julian op Mirthe was.....
Vanmorgen zei ik tegen Mirthe dat mama een beetje verdrietig was omdat ik Julian zo miste.
"oke", zei ze. (dit is tegenwoordig een soort stopwoordje van haar)
Ik zei tegen haar: "Wat zou het toch fijn geweest zijn als Julian nu ook met ons mee kon kleien.
"NEE" riep Mirthe. "Julian mag niet met mijn klei spelen!"
(Tja.....speelgoed delen vindt ze nog steeds moeilijk)
Even later zei ze; "Julian zou bij ons moeten blijven wonen."
"Ja" antwoordde ik, "dat zou toch fijn zijn."
Ik zei toen dat Julian wel heel erg trots op Mirthe en Lieke is, waarop Mirte antwoordde: "Julian is ook trots op mama!"
Dat vond ik wel onzettend lief van haar en gaf me wel even een oppepper, maar toch blijft het onbestemde gevoel een beetje doorzeuren.
En ik nog 2 dagen geleden zo'n positief stukje schrijven over hoe je met het gemis moet omgaan.
Van dit goede voorbeeld is momenteel niet veel meer over.
Hopelijk lukt het in het nieuwe jaar weer om positief te blijven!!!
Ik wens iedereen in ieder geval een goed, mooi, liefdevol en bovenal een gezond 2011!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten