Zaterdag 11 december; De invulling van de herdenkingsdag van Julian

Tja, wat ga je doen op de sterfdag van Julian. Het is absoluut geen "normale" dag. Het is een dag vol herinneringen en emoties.
We wilden deze dag zeker niet onopgemerkt voorbij laten gaan. De afgelopen dagen kwamen alle herinneringen aan de laatste dagen weer boven.
De laatste woorden die Julian tegen ons gezegd heeft, ("Gaan jullie nou maar, tot zo!") zullen we nooit meer vergeten en staan voor altijd in ons geheugen gegrift.

We hebben weer een mooi bloemstuk laten maken voor op Julian z'n grafje. Ik had ook 2 kikaberen gekocht en die heeft Mirthe namens haarzelf en Lieke neergezet.

Nadat we bij Julian geweest waren zijn we weer richting Rotterdam vertrokken, richting het Sophia Kinderziekenhuis.

We wilden graag naar  het Stiltecentrum in het ziekenhuis gaan. Ik had een gedicht gemaakt met een foto van Julian en die wilden we graag in het herdenkingsschrift plakken.

In deze ruimte ligt een schrift, waar een ieder die er behoefte aan heeft, iets in kan schrijven/plakken.
Ook liggen alle boeken met herdenkingskaartjes van overleden kinderen in het stiltecentrum.
We hebben het boek opgezocht van de overleden kinderen in de 2e helft van 2008. (Helaas zijn er heel veel boeken) We gingen het doorbladeren en we kwamen allerlei foto's, plaatjes, handafdrukken, voetafdrukjes tegen. Mirthe vond het reuze interessant allemaal.
Nadat we de foto + tekst van Julian hadden gevonden en gelezen hadden, hebben we het album weer dicht gedaan.
"Dat was een leuk boek!," riep Mirthe uit
Het is maar goed dat ze niet weet wat voor ellende er allemaal achter die boeken schuilt.
We moesten er eigenlijk wel een beetje om lachen. De onbevangenheid hoe Mirthe dit allemaal beleefd, al gaat ze wel steeds meer in de gaten krijgen.
Pas vroeg ze: "Mama, Lieke blijft toch wel bij ons wonen?" Ze heeft dus toch wel in de gaten dat het niet allemaal vanzelfsprekend is en dat er toch wel iets ergs is gebeurd.
Nadat we nog een kaarsje hadden aangestoken in het Stiltecentrum, zijn we in de hal van het ziekenhuis nog een broodje gaan eten. Mirthe heeft zelfs een heel croissantje op, terwijl ze in de auto ook al snoepjes en chips gegeten had.

Na ons bezoekje aan het Sophia, zijn we naar Zoetermeer gegaan, naar Cees en Cora. Ze hadden ons uitgenodigd om te komen. We waren dit al een hele tijd van plan en iedere keer kwam er niet van.
Op een gegeven moment gingen we een datum prikken en kwamen we op 11 december uit.
Ze zeiden: "Komen jullie maar gezellig hier naar toe, dan hebben jullie wat afleiding op deze moeilijke dag.
Ze hadden ook voorgesteld om te gaan skieën in Snowworld, wat ook in Zoetermeer is.
Als je mij een half jaar geleden gezegd had, dat we zouden gaan skieën op de dag dat Julian is overleden, had ik je voor gek verklaard.
Op de geboortedag van Julian vinden we het wel gepast om als gezin iets leuks te gaan doen, maar op zo'n trieste dag, vond ik dat nooit een goed idee.
Maar goed, een mens kan veranderen en we vonden het toch wel een heel goed idee en zeker een goede afleiding.
Dus gepakt en bezakt, kwamen we bij hen aan. Nadat we lekkere soep gegeten hadden zijn we dan richting skibaan gegaan.
We hadden gevraagd wat de kleinste maat skischoenen was, zodat Mirthe eventueel ook zou kunnen gaan skieën. De kleinste maat skischoenen is 25/26 en laat Mirthe nu maat 25 hebben!
We besloten om skischoenen en ski's voor haar te huren. Dit was een complete verrassing voor haar, want wij hadden tegen haar gezegd dat ze in de sneeuw mocht spelen en zelf wilde ze dan "kerstballen" gooien.
De kleine ski's voor Mirthe waren 80 cm en hebben we ze op de ski's gezet.

In de eerste intantie vond het het allemaal wel vreemd en nadat ze een keer met papa van de babyhelling was afgeweest, wilde ze ze uit en gaan spelen.
Even later kwam Cees aan en riep tegen Mirthe: "Ga je mee skieën?" En jawel hoor, ze deed de ski's weer aan.
Nu vond Mirthe het hartstikke leuk en op een gegeven moment ging ze "alleen" naar boven. (niemand hoefde haar vast te houden) Gieren van de pret, kwam ze iedere keer samen met Cees naar beneden.

Op een gegeven moment werd ze alleen heel licht aan haar jas vastgehouden en dacht Mirthe dat ze helemaal alleen naar beneden ging. Ze deed zelfs haar handjes op haar knietjes, toen ze naar beneden ging.

Later is ze ook nog met papa en mama gaan skieën. Ook dit  vond ze leuk! Ze wilde dan ook niet meer stoppen en zei tegen John: "Ik wil daar naar boven!" Ze bedoelde de gewone piste.
We hebben haar gezegd dat ze hier nu nog te klein voor was en dat ze de volgende keer wel helemaal naar boven mag. Wij dachten bij ons zelf, dan ben je weer een jaar ouder, want om nu een 2-jarige (dat is ze uiteindelijk nog steeds, hoewel ze bijna 3 is) helemaal naar boven te laten gaan, vonden we wel een beetje ver gaan.
Maar goed, zij (en wij ook) hebben in ieder geval genoten van het ski avontuur!!
Daarna hebben we nog genoten van een heerlijk 3 gangen diner en al met al was het een heel geslaagde dag.