Dag + 30 na BMT
Vanmorgen kwam ik op een versierde zaal en zat Julian al te verven. Hij en (voornamelijk zuster Leoni) begonnen meteen voor me te zingen: "Er is er 1 jarig" (dat zingen ze op de peuterspeelzaal ook altijd, zei Julian)
Ook had Julian een cadeautje voor me gemaakt. Het was een spiegeltje,die hij in het gips had gelegd en versierd had met steentjes. Het is erg leuk geworden.
We hebben cake versierd met snoepjes, slagroom en vruchtenhagel. Zo werd het wel heel feestelijk. Julian dacht dat ik niet bij hem zou komen, omdat ik mijn verjaardag zou moeten vieren. Toen ik zei: dat ik gewoon bij hem zou komen, begon hij opgelucht te lachen.
Het wordt wel leeg hoor op de zaal. Ceylin mag morgen naar huis en bij Dylan en Julian gaat dinsdag de tent open en mogen ze in principe allebei naar huis.
Ze laten het een beetje aan ons over. Als wij het zien zitten om dinsdag naar huis te gaan, mogen we gaan. Anders mogen we nog wel 1 of 2 nachtjes blijven.
Nu we eenmaal aan het idee gewend zijn, weten we niet hoe snel we naar huis moeten gaan en kunnen we eigenlijk niet meer wachten.
Julian weet nog niet dat hij naar huis mag. Zijn bloedfabriekje is nu ongeveer tot zijn nek gegroeid (zegt hij) en als het tot bovenop zijn hoofd is gegroeid, mag hij naar huis. Hij denkt dat we nog ongeveer 10 nachtjes moeten blijven en is al helemaal blij dat we Mirthe dinsdag bij hem in de tent gooien en dat hij weer mag kroelen en kusjes geven. Hij zal dan ook niet weten wat er gebeurd als we zijn tent gaan leeghalen en alle kaarten van het prikbord halen.
We hebben expres nog niets gezegd, want mocht het onverhoopt niet door gaan, hoeft hij in ieder geval geen teleurstelling te verwerken.
Verder gaat het heel goed. Hij heeft weer lekker gespeeld en weer wat gegeten. Hij was wel erg moe en sliep heel snel.
Wij hebben vanavond nog een eindgesprek gehad met de verpleging en alles nog eens op een rijtje gezet over het hoe en wat voor thuis.
Ook had Julian een cadeautje voor me gemaakt. Het was een spiegeltje,die hij in het gips had gelegd en versierd had met steentjes. Het is erg leuk geworden.
We hebben cake versierd met snoepjes, slagroom en vruchtenhagel. Zo werd het wel heel feestelijk. Julian dacht dat ik niet bij hem zou komen, omdat ik mijn verjaardag zou moeten vieren. Toen ik zei: dat ik gewoon bij hem zou komen, begon hij opgelucht te lachen.
Het wordt wel leeg hoor op de zaal. Ceylin mag morgen naar huis en bij Dylan en Julian gaat dinsdag de tent open en mogen ze in principe allebei naar huis.
Ze laten het een beetje aan ons over. Als wij het zien zitten om dinsdag naar huis te gaan, mogen we gaan. Anders mogen we nog wel 1 of 2 nachtjes blijven.
Nu we eenmaal aan het idee gewend zijn, weten we niet hoe snel we naar huis moeten gaan en kunnen we eigenlijk niet meer wachten.
Julian weet nog niet dat hij naar huis mag. Zijn bloedfabriekje is nu ongeveer tot zijn nek gegroeid (zegt hij) en als het tot bovenop zijn hoofd is gegroeid, mag hij naar huis. Hij denkt dat we nog ongeveer 10 nachtjes moeten blijven en is al helemaal blij dat we Mirthe dinsdag bij hem in de tent gooien en dat hij weer mag kroelen en kusjes geven. Hij zal dan ook niet weten wat er gebeurd als we zijn tent gaan leeghalen en alle kaarten van het prikbord halen.
We hebben expres nog niets gezegd, want mocht het onverhoopt niet door gaan, hoeft hij in ieder geval geen teleurstelling te verwerken.
Verder gaat het heel goed. Hij heeft weer lekker gespeeld en weer wat gegeten. Hij was wel erg moe en sliep heel snel.
Wij hebben vanavond nog een eindgesprek gehad met de verpleging en alles nog eens op een rijtje gezet over het hoe en wat voor thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten