Dinsdag 9 december

Het was weer een hele zware dag vandaag.
Julian is stabiel, maar er wordt van alles afgebouwd, erbij gedaan, aan de knoppen gedraaid en onderzocht.
Vanmorgen reageerde hij wel een beetje. Hij deed zijn ogen even open en toen we vroegen, moeten we een cd van Ernst en Bobbie opzetten, knikte hij ja. Hij begon ook te huilen en te bewegen toen we weggingen. Gelukkig wordt er door de dormicum een gat in zijn hoofd geslagen en weet hij hier niets meer van.
Vanmiddag heeft hij nog een extra infuuslijn in zijn lies gekregen. Hij krijgt zoveel medicijnen, mineralen, zouten en weet ik wat al niet meer en niet alles mag tegelijk worden gegeven door 1 infuuslijn en er dus 1 bij moest.
De artsen weten nog steeds niet wat hij nu precies heeft en krijgt nog meer antibiotica en nu ook prednison erbij.
Verder houdt hij heel veel vocht vast en krijgt nu ook medicijnen om zijn bloeddruk omhoog te krijgen en plasmedicatie.
De artsen hebben nog steeds hoop en gaan nog door met behandelen, al zeggen ze wel heel eerlijk dat ze zich grote zorgen maken.
Wij leven nu tussen hoop en vrees.
Het ene moment denk je: stel je voor dat hij hier doorheen komt en toch naar Leiden kan, dat zou toch fantastisch zijn.
Het andere moment heb je het er met elkaar over hoe je zijn begrafenis wil. Het is heel hard om het zo op te schrijven, maar het is de keiharde realiteit en het heeft geen zin om je kop in het zand te steken. We kunnen alleen maar heel hard hopen dat het niet nodig is.
We hebben het er ook met de artsen over gehad. Mochten de doktoren zeggen dat er geen hoop meer is, zullen ze dat eerlijk zeggen en wij willen dan ook dat hij absoluut geen pijn heeft en dat ze hem niet onnodig lang laten lijden. We willen hem absoluut niet kwijt, maar een lange lijdensweg is ook vreselijk en we moeten wel realistisch blijven.
Julian heeft vandaag nog een ontzettend leuk cadeau gekregen. We hebben allebei zitten huilen toen we het openmaakten. Het was een voetbalshirt en vlaggetje van Ajax met alle handtekeningen van de spelers. We willen diegene die dit geregeld heeft ontzettend bedanken en we blijven hoop houden dat we het aan hem kunnen geven (we hebben het wel verteld aan hem) en dat hij het ook ooit aan zal kunnen.
Verder zou ik zeggen, ga allemaal door met alle berichtjes op de site, sms-jes, e-mails enz. Het doet ons heel erg goed!!!