Woensdag 17 december

Vandaag het verslag over het verloop van de afgelopen dagen.

Donderdag om 4.15 uur werden we gebeld door de verpleegkundige van de IC dat het niet goed ging met Julian en dat we meteen moesten komen.
Zijn bloeddruk was ineens weggevallen en zijn hartslag daalde, waarschijnlijk heeft hij een bloeding gekregen.
De artsen waren 1 minuut voor we binnenkwamen gestopt met reanimeren. We wisten wel dat Julian aan zijn laatste uren zou gaan beginnen, maar niet dat hij al overleden zou zijn toen we binnenkwamen. Achteraf waren we wel heel blij dat we het reanimeren niet hebben gezien.We waren ontzettend verdrietig, maar er was ook een bepaald soort berusting. De ongerustheid en onzekerheid viel weg. Er kwam natuurlijk wel verdriet en gemis voor terug.
Wij zijn toen naar huis gaan bellen, om het trieste nieuws te vertellen. De ouders en Lianne zijn toen meteen naar Rotterdam gekomen.
Ondertussen hebben we nog een gesprek gehad met de arts. Hij vroeg of ze toch nog een longbiopt mochten doen, omdat ze wel erg graag wilden weten, wat er nou eigenlijk in die longen zat. We hebben daar wel toestemming voor gegeven, maar wel dat ze alleen met een naald zijn longen aan zouden prikken en geen operatie meer zouden uitvoeren. Op deze manier konden ze toch wat weefsel weghalen, maar zou er niet meer in hem gesneden worden. Later is ons ook nog gevraagd of ze nog een beenmergpunctie mochten doen. Hier hebben we ook toestemming voor gegeven. We hopen dat er op deze manier in de toekomst een ander kind toch mee geholpen kan worden.
Alle slangen en infusen waren ook verwijderd en had de verpleegkundige hem toch alvast een beetje gewassen, omdat er toch veel bloed verloren was gegaan, wilde ze ons dat besparen.
Wel heb ik Julian nog zelf gewassen. Het was heel vreemd. Julian was overleden, maar voelde nog warm aan. Het was eigenlijk niet te bevatten. Ook heb ik zijn haren nog gewassen en weer stekels gemaakt.
De verpleegkundigen hebben toen nog voet- en handafdrukken gemaakt van gips. Ook hebben ze nog vingerafdrukken van hem gemaakt.
Samen met John hebben we hem toen aangekleed. We hebben toen zijn ajaxpyama aangedaan en ook nog foto's gemaakt.
Op een gegeven moment zijn we naar huis gegaan en hebben we met de begrafenisondernemer afgesproken dat we zouden bellen als we thuis waren. We wilden Julian heel graag thuis opbaren en we mochten Julian ook zelf meenemen in de auto, maar dat laatste vonden we geen prettig ideen en is Julian met de rouwwagen opgehaald en thuis gebracht. Rond een uur of 3 was Julian dan ook bij ons thuis.
Krijn (de uitvaartleider) stelde voor om Julian in zijn eigen bed te leggen, zodat het nog niet echt definitief zou zijn. Het was heel fijn om Julian in zijn eigen omgeving bij ons te hebben. Hij heeft onder zijn eigen ajax dekbed gelegen. Op deze manier konden we naar hem toe gaan, op de momenten dat we het zelf wilden.
We zijn toen de begrafenis gaan regelen en er kwamen heel veel mensen langs. Het waren eigenlijk (ondanks alle ellende) hele fijne dagen. We hebben gelachen en gehuild en hebben er alles aangedaan om Julian zo'n mooi mogelijke uitvaart te geven. Dit was het laatste wat we voor hem konden doen en dat moest iets moois woorden, want dat had hij wel verdiend.
Maandagmiddag was het dan zover, dat Julian in zijn kistje werd gelegd, omdat we hem mee wilden nemen tijdens de condoleance. Ik had de hele middag buikpijn en toen het eenmaal zover was, hebben ze zijn kistje op zijn bed gezet en Julian toch weer toegedekt met zijn Ajaxdekbed en toen was het toch niet echt een heel akelig gezicht.
's avonds tijdens de condoleance was het heel erg druk en zijn er ongeveer 400 mensen geweest. Er waren ook hele mooie bloemstukken gebracht en die stonden allemaal bij Julian. Het was een heel mooi gezicht. Tante Anna heeft ook heel veel werk gehad aan het bakken van 500 koekjes voor tijdens het condoleren, omdat Julian die altijd zo lekker vond. Het deed ons erg goed, al het medeleven van iedereen.
Dinsdag was het dan zover dat we echt afscheid van Julian moesten nemen. Samen met John hebben we zijn kistje gesloten. Dit was ook een heel emotioneel moment. We zijn toen richting het Haegse Huus gegaan, waar iedereen op dat moment al zat te luisteren naar instrumentale muziek van Studio 100. John en ik hebben toen Julian naar binnen gedragen op de muziek van Piet Piraat.
Ik had zelf Julian's levensverhaal geschreven en dat heeft Elly van het humanistisch verbond voorgelezen. We hebben muziek gedraait van Aida (Verwarrend bestaan) en van Jeroen vd Boom (Kleine held)
Daarna zijn we naar de begraafplaats gegaan en iedereen had een witte ballon gekregen, die we na het voordragen van een gedicht over een ballon hebben opgelaten en daarna heeft iedereen geapplaudiseerd voor Julian. We vonden een moment van stilte niet fijn en een applaus had hij wel verdiend.
John heeft zelf een woord van dank gesproken en iedereen bedankt, die ons het afgelopen jaar tot steun zijn geweest.
Op de begraafplaats is het nummer gedraaid van Andre Hazes met Dre Junior (Bedankt mijn vriend) Iedereen kon toen afscheid nemen en zijn we terug gegaan naar het Haegse Huus. Er was toen nog gelegenheid tot condoleren. Er zijn ook bijna 400 mensen op de begrafenis geweest. Ontzettend veel mensen, maar het was voor ons wel hartverwarmend.
We zijn ontzettend blij dat we dit afscheid zo voor Julian konden doen en we vonden het ook heel erg mooi.
We zullen hem ontzettend gaan missen en we zullen met z'n 3en verder moeten en dat zal een zware weg worden. We hebben wel 4 hele mooie jaren gehad met Julian en zullen alle mooie herinneringen opslaan in ons hart.
We willen iedereen dan ook heel hartelijk bedanken voor al het medeleven het afelopen jaar. Het heeft ons geholpen om door alle moeilijke periodes heen te komen.