Dinsdag 3 februari

Inmiddels weer een nieuwe maand zonde Julian aangebroken.
Het gemis lijkt steeds groter te worden. Net of ik het nu pas goed ga beseffen dat we Julian echt nooit meer zullen zien.

lieve schat,

Ik zou wel willen vliegen ,gedreven door de wind.
Gedreven op vleugels van verlangen,op weg naar mijn kind.

Ik zou je willen zeggen,dat ik je heel erg mis. En je willen vragen of daarboven echt iets is.

Ik zou naar je willen kijken en zien of je veranderd bent.
En je duidelijk maken ,dat je afwezigheid nooit went!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik zou van je willen horen,of wij nog in je gedachten zijn en
of je op de hoogte bent van ons verdriet een pijn.

Ik zou je dan vertellen dat je bedje en pantoffels er nog staan.
Dat je jasje aan de kapstok hangt ,je kunt hem zo weer aan.

Ik zou je mee willen nemen ,met de wind in de rug.Op vleugels van verlangen ,zo naar de aarde terug!!!!!!!!!!!!!

Waarom hij? Zo'n lief jongetje, met al zijn (eigen)aardigheden. Waarom???????
Hij hoort gewoon op te groeien en lekker naar school te gaan, naar zwemles, bij de kabouters te voetballen.
Maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn. De wereld draait door en wij zullen ook verder moeten.
Gelukkig hebben we heeeeeeel veeeeel herinneringen aan Julian.

Vandaag herrinnerde ik me ineens wat Julian zei toen ik zwanger was van Mirthe.
Een paar weken ervoor had ik verteld over de druiven, die nog toen heel klein waren en nog heel hard moesten groeien, totdat ze groot genoeg waren.

Toen ik vertelde dat er een baby in mijn buik zat en die nog heel klein was en nog heel hard moest groeien: Antwoordde Julian: Oh, dus het is net als de druiven!!!!

Verder heb ik allemaal hoesjes van de cd roms met foto's gemaakt. Er staat nu precies op welke foto's erop zitten en op de voorkant en waar mogelijk was op de achterkant ook foto's geplakt.
Ik moet er nu nog een paar en dan is het helemaal klaar.

Ben ook bezig met het fotoalbum bij Phototools over het leven van Julian.
Zondag heb ik nog een aantal kastjes en laatjes opgeruimd. Dat is ook wel fijn, want dan ruimt het in je hoofd ook weer een beetje op.

Ik ben ook tot de ontdekking gekomen, dat ik gewoon iedere dag een uur naar buiten moet. Ik ben 2 dagen (bijna) niet buiten geweest en dan wordt ik heel onrustig en een beetje down.
Afgelopen nacht heb ik ook een aantal uur wakker gelegen en lig ik maar de denken aan Julian.
Vandaag ben ik weer gaan wandelen met Mirthe en voel ik me veel beter en begin nu ook een beetje slaperig te worden en ben weer iets meer ontspannen.
Een goed teken dus!!!!!