Vrijdag 22 mei Weekje Centerparcs

vrijdag 15 mei

Vandaag was het zover. Voor het eerst met z'n 3en met vakantie nadat Julian is overleden. We zijn voor vertrek eerst nog even bij Julian op de begraafplaats geweest. Het was heel raar om zo weg te gaan en Julian daar zo achter te moeten laten. We horen eigenlijk "gewoon" met z'n 4en in de auto te zitten. Maar goed; We proberen er het beste van de maken, want Mirthe (en wij ook) hebben toch ook weer recht op vakantie. Mirthe was helemaal verbaasd dat ze ineens tv kon kijken in de auto. We hadden de portable dvd speler meegenomen in de auto. We hadden een dvd van de teletubbies opgezet. Ze heeft wel een aantal keer op het knopje gedrukt, dat de dvdspeler open ging en als ik hem dan weer dicht had gedaan, begon de dvd weer opnieuw. Het is maar goed dat kleine kinderen van herhaling houden. Ze heeft het met behulp van de dvdspeler, d'r speen en knuffel en hier en daar een koekje heel goed gedaan tijdens de reis. Ze is nu eenmaal geen stilzitter, maar we mogen absoluut niet klagen. We hebben een mooi huisje aan het water. Mirthe vond het geweldig om de eendjes te zien zwemmen. Ze is meteen gaan slapen, toen we alles uitgepakt hadden en haar bedje hadden geïnstalleerd. Ongelofelijk: Ben je 10 minuten in het huisje in een voor Mirthe totaal onbekende omgeving, gaat ze zo slapen!!! Menig kind kan hier een voorbeeld aan nemen. Nadat ze uitgerust was van haar middagdutje, zijn we naar het zwembad gegaan. "Zemme zemme" riep Mirthe vrolijk. Ze vond het erg leuk in het zwembad. De mini glijbaan vond ze ook reuze interessant. Ze wilde steeds aan de verkeerde kant van de glijbaan opklimmen. Na een tijdje had ze in de gaten hoe het "hoort" en klauterde zelf naar boven, ging dat zitten en gleed naar beneden. Na het zwemmen hebben we patat gehaald met een DEL (zoals Mirthe een fricandel noemt) Mirthe lag al vroeg op bed, want ze was helemaal uitgeteld!!

Zaterdag 16 mei:

Mirthe heeft lekker uitgeslapen tot een uur of half 11 (er zijn mensen die hier heel jaloers op zijn)Nadat we dan eindelijk ons bed waren uitgerold hebben lekker aan het ontbijt gezeten. Vandaag was er ook een opkikkerdag voor ernstig zieke kinderen. We hadden dit gisteren al gelezen in een brief van de parkmanager, dat we niet hoefden te schrikken als we sirenes zouden horen. We hoorden en zagen regelmatig een brandweerauto of politieauto met sirenes voorbij komen. Ook was er een helicopter, limousine, hummer, ferrari, porche enz waar de kinderen in mochten rijden. Toen we eenmaal buiten liepen en we iedere keer al die auto's voorbij zagen komen, hadden we het wel erg moeilijk. Wat zou Julian dat leuk hebben gevonden!!! Het leek wel of ik bij iedere brandweerauto die voorbij kwam, harder moest huilen. Ik wilde eerst nog voorstellen, om maar weer zo snel mogelijk naar het huisje te gaan, maar ik realiseerde me dat weglopen hiervoor totaal geen zin heeft. We zijn toen toch maar gewoon verder gelopen, want weglopen voor zo'n geweldig initiatief van deze stcihting kan natuurlijk niet. Ik ga er van uit dat deze kinderen (en hun ouders) een geweldige dag hebben gehad. Even een dag zonder zorgen!!! Even later kwamen we bij de kinderboerderij aan. Mirthe begon meteen al "beh" te roepen, want dit hoorde ze ook. Er liepen dan ook veel schapen en geitjes. Er waren nog een paar geitjes van een paar dagen oud. Mirthe "rende" vrolijk achter de geitjes aan en riep: "Aaie Aaie" Ze heeft genoten van de dieren. 'S middags zijn we na het middagdutje van Mirthe (en ook van ons) weer naar het zwembad gegaan. Mirthe heeft weer genoten van het klimmen, klauteren en spetteren. Ze heeft in het zwembad bijna een heel potje groente op, want ze had wel honger gekregen na het zwemmen. Eenmaal weer in het huisje aangekomen, kon Mirthe meteen weer door naar haar bed. Ze was weer total loss, maar toen ze in haar bed lag, leek ze toch niet zo heel erg moe. Ze heeft tot 2x toe haar slaapzak zelf uitgedaan en zat maar te spelen. Het duurde toen toch nog wel een poos voordat ze eindelijk sliep.

Zondag 17 mei:

Vanmorgen weer uitgeslapen tot een uur of 10. Ik heb vannacht weer gedroomd van Julian en werd badend in het zweet wakker en kwam tot de ontdekking dat Julian er echt niet meer is en werd weer eens met mijn neus op de keiharde feiten gedrukt. We hebben de rest van de morgen rustig aan gedaan. Op ons gemak gegeten en daarna zijn we in bad gegaan. Mirthe heeft wel een uur in bad gezeten. Eerst met mama en daarna met papa. We hadden veel schuim gemaakt en dat vond ze fantastisch. Vanmiddag zijn we gaan wandelen en toen we langs de plaza liepen, riep Mirthe: "ZEMME ZEMME" Na 2x herkende ze de weg naar het zwembad al. Het is niet te geloven. We gingen echter niet zwemmen, maar zijn we nog even naar de action factory gegaan. We hebben daar wat gedronken en Mirthe heeft aan een flesje dubbelfris gezeten. Ze vond het reuze interessant. Ze wordt al echt een grote meid!!! Het is erg vreemd zo zonder Julian. Thuis hebben we ons "nieuwe" leven weer een beetje opgebouwd, maar hier missen we Julian bij iedere stap die we zetten. Hij wilde zo graag 2 weken naar Centerparcs als hij helemaal beter was. Hij genoot altijd zo van deze vakanties!! Jammergenoeg hebben we deze wens niet meer in vervulling kunnen laten gaan, anders hadden we zeker 2 weken gegaan.

Maandag 18 mei:

Een dagje shoppen in Bataviastad. Het was op zich wel heel leuk, alleen kun je als je een grotere maat hebt niet zo makkelijk slagen. Overal wordt je belaagd met de maat S en 36, maar helaas bezitten wij die maat niet en heb ik niet zoveel gekocht. John en Mirthe hebben een paar nieuwe shirts. Ik heb wel een nieuwe sportoutfit gekocht. Na de vakantie gaan we een slot op de voorraadkast zetten en gezonder eten en natuurlijk hoort sporten daar ook bij. Misschien kan ik over een tijdje nog wel eens terug naar Bataviastad en pas ik wel in wat meer kleding. Al met al was het wel een leuke dag. Mirthe heeft zich voorbeeldig gedragen, de hele dag in de kinderwagen.

Dinsdag 19 mei:

Een echte dipdag!!! Ik mis Julian zo ontzettend, dat ik me nergens toe kan zetten. Het lukt me ook niet positief om positief te denken. Het allerliefst zou ik mijn spullen pakken en heel snel naar huis gaan. Vanmiddag zijn we weer gaan zwemmen en voelde ik me wel beter. Een beetje beweging en afleiding zijn het allerbeste voor je humeur.

Woensdag 20 mei:

Dagje naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Het was leuk en Mirthe heeft genoten. Wij hadden lekker wat afleiding en voelden we ons wel goed. Doordat we een hele dag hebben gelopen, ben je lichamelijk lekker moe en slaap je ook weer beter. Al gaat het slapen hier wel heel goed, moet ik zeggen.

Donderdag 21 mei:

Mirthe was een beetje zeurderig en we wisten eigenlijk niet goed wat we met haar aan moesten. We besloten om toch maar met haar te gaan zwemmen, ondanks ze eigenlijk ook wel moe leek. In het zwembad had Mirthe het wel snel gezien en hebben we nog wat zitten drinken (en Mirthe heeft aan de chips gezeten) We maakten een beetje een plan voor de rest van de dag. Ik zei: "laten we vanmiddag of vanavond maar zoveel mogelijk inpakken, dan kunnen we morgen vroeg naar huis" John antwoordde meteen: Wat mij betreft gaan we vandaag al naar huis. Nou, dat liet ik me geen 2x zeggen, want dit had ik ook al bedacht. Het is emotioneel zo zwaar en je hebt alle tijd om te piekeren, dat we nu heel hard aan rust toe zijn. Tijdens het middagdutje van Mirthe hebben we alles ingepakt en zo waren we rond half 5 weer terug in Stellendam. Ik geloof dat we nog nooit zo blij zijn geweest om thuis te komen en weer thuis te zijn. We zijn meteen bij Julian gaan kijken en we "knapten" allebei een heel eind op. We gaan zeker dit jaar nog een poging wagen om met vakantie te gaan, maar hebben we besloten om niet te gaan vliegen. We willen meteen naar huis kunnen als we het echt niet meer trekken en dan willen we niet het risico lopen om een dag of 4 te moeten wachten tot ons vliegtuig ons weer thuis gaat brengen. Een andere optie: misschien moeten we maar heel vaak op vakantie gaan, dan went het het snelst en kunnen we er op een gegeven moment hopelijk weer wel voor de volle 100% genieten. We hebben het leuk gehad, maar de dalen waren veel dieper dan thuis en dat deed pijn!!!